Een docent heeft, neemt en krijgt verantwoordelijkheid

Een docent heeft, neemt en krijgt verantwoordelijkheid

In 25 jaar lesgeven zijn er veel zaken veranderd. Om te beoordelen of iets beter of slechter is geworden vraagt enige afstand en enige kennis van zaken. Soms kan ik de benodigde afstand nemen en soms denk ik voldoende kennis van zaken te hebben. Zelf heb ik geen kinderen, blijft dan steeds wat ik mijzelf moet blijven voorhouden. Ouders beleven hun kinderen anders en weten altijd wat het beste voor hun kind is. En mijn leidinggevenden en collega’s met kinderen bevestigen dit.

Tijdens mijn laatste werkweek komen ons eens een aantal tegenslagen tegemoet. Maar mijn directe collega, een vervanger, staat in alles pal naast en achter mij. Een meer ervaren collega offert zelfs haar vrije dag op om mij bij te staan met een fietstocht en een enthousiaste oudere leerling komt dagelijks helpen. Een andere zieke collega komt ook overdag om te helpen. Dat de bus om ons terug te brengen twee en een half uur te laat is, is vooral voor de zieke en uitgeputte leerlingen een zware teleurstelling. De onrust die het bij de ouders oproept kan ik slecht weghalen. Bij mij roept het vooral heel veel schaamte op. Tenslotte heb ik samen met een vervanger de verantwoordelijkheid op mij genomen om alle kinderen gezond en vrolijk weer naar hun ouders terug te brengen.

Een aantal anekdotes uit deze werkweek wil ik jullie niet onthouden.

Een ouder is vergeten om te controleren of kindlief de noodzakelijke medicijnen bij zich heeft. Een kind weet niet welke noodzakelijke dingen gedaan moeten worden voor de eigen gezondheid. Een andere ouder geeft voor elke dag 1 kilo snoep mee voor de kleine trek. Een kind van 15 kan niet fietsen. Een kind wordt niet opgehaald na het kamp. Vanwege financiele problemen komt een kind met de kampspullen in een vuilniszak. Bij het inpakken wordt een nieuwe hele vuilniszak gevraagd voor de terugweg. Een leerling weigert corvee te doen. Een andere leerling heeft nog nooit afgewassen, kan het niet en doet het ook niet. Een volgende leerling kan geen vuilniszak in en uit een prullenbak doen. Een ander kind kruipt onder de slagbomen door bij een spoorwegovergang.

Scholen zijn in de laatste 25 jaar groter geworden en de scholengroepen zijn nog groter geworden. Nieuwe management niveaus worden gecreeerd, veranderd, uitgebreid en weer vervangen, maar meneer Smits, de administrateur van mijn eerste school herinner ik mij nog heel goed. Op de meest onmogelijke snippers papier maakte hij berekeningen. Maar vooraf was er altijd kasgeld beschikbaar. En achteraf stond hij op je te wachten met een kwitantieboekje om alle declaraties direct te betalen. Tot de beroemde fl 500,- grens direct contant en anders binnen 2 dagen op je rekening gestort. Maar mijn eerste school zat in een speciaal ontworpen gebouw, had nog geen 600 leerlingen, 50 personeelsleden en maar twee directie leden. En altijd was er van voor de eerste les tot vroeg in de avond een directielid aanwezig op de school beschikbaar en bereikbaar voor alle leerlingen, ouders en collega’s.

Jammer genoeg was niet alleen aan het eind van mijn werkweek de bus twee en half uur te laat. Maar tijdens de tweede dag bleek er ook nog een probleempje met het kampgeld en het eten te zijn. Gelukkig staat er op mijn spaarrekening voldoende geld. Want de afdeling financien van moderne scholen hebben met begrotingen, controllers en accountants te maken. En aansluitend op deze werkweek is er een korte vakantie.

De glunderende gezichten, het applaus van de kinderen en net die ene ouder die mij opzoekt om mij te bedanken voor de zorgen voor haar zoon doen mij goed. Alle 41 leerlingen zijn heel terug thuis met veel spannende verhalen. Het nieuwsberichtje dat er volgend jaar 370 miljoen extra naar het voortgezet onderwijs gaat krijg ik thuiskomend te horen. Dat ik deze werkweek met mijn spaargeld het kamp heb voorgefinancierd komt dus nog wel goed. Het management en alle ondersteunende diensten binnen de organisatie zullen hier na hun vakantie misschien tijd voor vinden? Of heb ik ergens iets in de afgelopen 25 jaar gemist? Meneer Smits, de administrateur van mijn eerste school is jammer genoeg overleden.

Op 17 April 2014 kwamen wij drie uur later terug van het Veluwekamp. Op school bleek geen directie aanwezig te zijn. Hoe en door wie de bus voor de terugreis georganiseerd is bleek niet te achterhalen.

De volgende werkdag heb ik bij alle leidinggevenden gevraagd hoe en wanneer ik mijn geld terug zal krijgen.

Pijnlijke bijkomstigheid is dat ik een week voor het Kamp mijn ontslag heb gekregen. Mijn collegialiteit en omgang met de kinderen voldoen niet aan de gestelde normen van mijn leidinggevenden.

En nu ben ik druk aan het solliciteren.

Verantwoordelijkheid hebben, krijgen en nemen

Advertenties

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs, Politiek en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s