Kadootjes

Kadootjes

Na een vervelende scheiding heeft mijn buurjongetje opeens twee huizen. Zowel vader als moeder zijn weer in een nieuwe relatie gestapt. Voor elk kind een levensfase waarin loyaliteitsproblemen alle identiteitsproblemen versterken. En hier gebeurt dat ook in alle hevigheid. De moeder uit dit verhaal heb ik nooit echt leren kennen. Haar echte haar en haar eigen huidskleur heeft zij naar mij toe altijd verstopt. Een pruik bedekte meestal haar hoofd. En anders hebben het ingevlochten kunsthaar het hoofdhaar verstopt. De gebruikte huidbleekmiddelen en de lagen poeders op het gezicht kwamen niet overeen met de zichtbare kleur van haar handen. De vader is weer heel anders. Totaal kaal geschoren verstopt hij zich dag en nacht achter een beeldscherm. De kleur van zijn haar heb ik dus nooit gezien.  En het altijd binnenleven in kunstlicht geeft deze vader ook een onnatuurlijke en ongezonde huidskleur.

Zoonlief moet nu geregeld naar de kapper om zijn haar plat te laten scheren. Terwijl mijn buurjongen juist aan het ontdekken is wat het is om met een weelderige afro haardos rond te lopen. Ik herken dat. Lang haar met veel vet erin is in mijn pubertijd mijn ideaal geweest.

Vreemd genoeg hoor ik dan dat mijn buurjongen ook nog eens de raad krijgt om naar een speciaal vriendinnetje te zoeken. Een vriendinnetje dat net als hij kroezend haar heeft en een gekleurde huid. Het liefst uit het zelfde werelddeel als zijn moeder. Want anders zullen er cultuur problemen ontstaan in zijn relatie. En dan begrijp ik het niet meer.

Over de hele wereld worden miljoenen verdient met het veranderen van de huidskleur en de haarkleur. En over de hele wereld zijn er talloze kapsalons te vinden voor de meest kunstige kapsels. En wat mij daarin opvalt is dat in de ene kapperstoel het kapsel verandert wordt naar juist dat kapsel dat een ander weer niet wil hebben. Een gouden industrie waar velen rijk van worden.

Voor mij is je huidskleur en het haar dat je hebt een kadootje van je ouders. En kadootjes kun je beter gewoon in ontvangst nemen. Maar als het gaat om huidskleur en soorten haren is dit blijkbaar een lastige zaak. Bij welke cultuur dit hoort weet ik niet precies. Maar het lijkt mij meer iets voor ontevreden mensen. Zelf ben ik kaal aan het worden. En dat bevalt mij goed. Niet meer kammen, borstelen, haarwassen of een kapperbezoek. In de felle zon wil ik nog weleens verbranden, maar dat overkomt mij hier in Nederland niet zo snel. Kortom over mijn huidskleur ben ik best wel tevreden. Een pruik, toupet of zonnebank zal ik dus niet gebruiken. Wel blijf ik nieuwsgierig naar het afro kapsel van mijn buurjongetje. En met zijn vriendinnetje zal het ook wel goed komen. Het schijnt dat hij al een kerstkadootje heeft gekocht voor een leuk klasgenootje …..

Advertisements

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs, Politiek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s