Kinderen?

Kinderen?

Deze week kreeg ik de vraag of ik zelf kinderen heb. Met meteen de vraag of ik kinderen wil hebben. De afgelopen 25 jaar werk ik met veel plezier met kinderen. En kan ik mijn leven ook niet voorstellen zonder dit werk. Maar tegelijkertijd ben ik aan het einde van de dag  ook weer blij om even zonder kinderen te zijn. Maar binnen lopend bij vrienden heb ik dan weer wel eerst een oog voor hun kinderen. En op elke vraag of ik als oppas tijd en zin heb antwoord ik direct met ja.

In mijn werk zie ik nogal wat kinderen voorbij komen. Als docent blijf ik het geweldig vinden om met kinderen te werken. En dat er thuis rust en stilte op mij wacht vind ik net zo plezierig. Soms komt een kind openhartig zijn verhaal bij mij vertellen. Gedoe met vriendjes of ruzie thuis blijft belangrijker dan het leren. Moeilijker vind ik het om thuisverhalen aan te horen. En vaak denk ik dan goed dat ik geen kinderen van mij zelf heb. De thuisproblemen hebben soms een geld achtergrond, maar vaker gaat het om de kinderlijke wijze waarop de ouders hun leven vorm geven en indelen. De fouten die ik maak in mijn eigen leven veroorzaken vooral mijn eigen verdriet. Maar sommige vergissingen geven vooral verdriet bij de kinderen.

Goed bedoelde adopties of emigraties geven een kind nieuwe mogelijkheden. Maar even zo goed het verdriet van gemis en heimwee. In televisieprogramma’s wordt dat verdriet, gemis en heimwee soms uitgebreid getoond. Raar dat zovelen naar deze programma’s kijken? Of juist omdat in eigen kring, familie, buren, vrienden en bekenden de herkenning is?

Veiligheid en vertrouwdheid zijn in mijn ogen de belangrijkste factoren voor een goede opvoeding. Jammer genoeg zijn dat tegelijkertijd de punten die bij veel kinderen ontbreken. School blijkt dan opeens de  stabiliteit in het leven van een kind te moeten geven.  In een politiek debat deze week hoorde ik de tegenstelling voorbij komen; Ouders of kinderen? Gelukkig gaven de mensen in de zaal mijn antwoord. Ouders en Kinderen.

Ouder wordend zie ik steeds meer het belang van een stabiele relatie tussen vader en moeder voor een rustige opvoeding van een kind. Jammer genoeg komt dit steeds minder voor. Scheidingen zijn “normaal” en “nieuwe” relaties ontstaan, maar ook eenoudergezinnen krijgen de overhand. Vreemd genoeg woon ik dan ook nog in een wijk waar vooral een cultuur heerst van groot families.  Maar deze groot families zijn weer verstoord door migraties. De grote anonimiteit van de Randstad vergeet ik dan maar even.

 

Want als ik een oud-leerling tegenkom zie ik vooral dezelfde vrolijkheid of problemen van de opvoedende ouder terug.

Advertenties

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s