Kleine ergernissen en een groot onrecht; Racisme en discriminatie

Kleine ergernissen en een groot onrecht; Racisme en discriminatie

Tijdens de afgelopen verkiezingscampagne voor onze dorpspolitiek heb ik de gebruikelijke kleine ergernissen opgelopen. Een van de nieuwe plaatselijke helden liet zijn stralende glimlach opeens op alle vuilnisbakken in mijn buurt zien. Een andere kandidaat probeerde zijn pluche zetel te behouden door met een grote foto van zichzelf op een bord voor en boven zijn hoofd door het winkelcentrum rond te rennen. Een nieuwe lokale lijst en de twee landelijke regeringspartijen bleven mij ondanks de bekende NEE-JA sticker op mijn brievenbus bestoken met huis-aan-huis folders. En aan het einde van de zaterdagboodschappen was het op sommige plekken waden door de weggegooide en weg gewaaide verkiezingsfolders.

Toch hebben maar 37,7 % van mijn buren de moeite genomen om het kleine loopje naar hun stembureau te maken.

De dag na de verkiezingen praten mijn collega’s over twee dingen. Die ene collega die ook nu weer op de grootste partij in Almere heeft gestemd. Maar ook over het kleuterklasje in het Haagse Grand Cafe De Tijd dat gezamenlijk het simpele dreuntje “minder, minder, minder” heeft gedreind.

Mijn eerste school staat twee straten verder dan het woonhuis van Theo van Gogh. En een van mijn oud-collega’s reed met zijn scooter langs de stervende Theo van Gogh. Natuurlijk wilde al mijn leerlingen weten wat ik hiervan vond. In al mijn eerlijkheid vertelde ik hun dat de mening van Theo van Gogh niet mijn mening is. Maar dat ik niemand zal vermoorden die het niet met mij eens is. Vol trots spraken deze leerlingen over hun afkomst. Maar tegelijkertijd vertelden zij ook dat ze gewoon in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis aan het Oosterpark geboren zijn. Kort heb ik gewerkt in Nieuw-West op een dependance van mijn school. Sommige van de door Rob Oudkerk beroemd geworden jongeren hebben in mijn klassen gezeten.

Voor veel collega’s, buren en vrienden is de voortdurende negatieve publiciteit frustrerend. Maar in de ogen van sommige leerlingen nu zie ik vooral verdriet. En in de woorden van sommige leerlingen nu hoor ik vooral woede.

Mensen leren niet van gemaakte fouten, geschiedenis herhaalt zich keer op keer. Minachting en haat om afkomst en uiterlijk kan en mag niet in Nederland. Afschuwelijk gedrag afkeuren hoort bij een eerlijke en democratische beschaving. Mijn opstandige puberende Marokkaanse leerlingen begrijpen dat allemaal. Jammer genoeg snapt die ene collega dit nog niet. Maar met hem snappen 10% van de Nederlandse kiezers in 2012 of 14% van de kiezers in Den Haag in 2014 dit ook niet.

Racisme en discriminatie zijn van alle tijden en gebeurt overal.

Maar is en blijft een groot onrecht!

 

http://www.denederlandsegrondwet.nl/

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs, Politiek en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.