Passend Onderwijs

Passend Onderwijs

Etend met twee zorgcoordinatoren maakt dat het onderwerp snel op Onderwijsland komt. De passie waarmee over kinderen gesproken wordt maakt dat geregeld een van de eters van een naburig tafeltje opkijkt. Iedereen die mij iets beter kent weet dan dat ik aan tafel graag over van alles meepraat. Maar dat ik ondertussen ook druk ben met het proeven en opeten van van alles wat er op de menukaart staat.

En daar gaat het in het gesprek bij mij vaak mis. Over welke diagnose er dan ook gesproken wordt? De gebruikte terminologie maakt mij snel opstandig. Een etiket is makkelijk gevonden. Maar mijn vraag is direct: en dan? In 25 jaar werkend in Onderwijsland verschuiven de gebruikte termen. Waarbij ik dan direct mijn twijfels heb of de kinderen daadwerkelijk veranderd zijn. De genoemde oorzaken van allerlei gedrag worden nu in het voedsel en de computers gezocht. En de maatschappij om ons heen is natuurlijk ook veranderd.

Maar wat is de winst voor een kind? Een nieuwe diagnose, een nieuw etiket helpt nog niet bij het leren. Een ziekte, een lichamelijke beperking, een gedragsstoornis of een lastige thuissituatie wordt niet verholpen met de juiste diagnose of het juiste etiket. De vlucht naar huis van mijn collega’s is er nog steeds. ’s Morgens maar net voor de lessen binnenkomen en sneller naar huis dan juist die leerling die juist op school iets extra’s nodig heeft. Natuurlijk is er tegenwoordig overal binnen de organisatie een overzichtelijk organogram voor de zorgstructuur. Maar als je willekeurig een leerling vraagt wie er aardig is komt toch eerder een docent naar voren die oog en oor heeft voor de leerling.

Mijn streven is om voor elke leerling oog en oor te hebben. maar tegelijkertijd weet ik dat dat ik daarin duidelijk mijn beperkingen heb. Maar hoe mooi een organogram er ook uit mag zien. Zonder toegankelijke informatie over de achtergrond en de geschiedenis van een kind ben ik ziende blind. En zonder een goed gesprek met al mijn collega’s ben ik horende doof.

Mijn Kerstvakantie is begonnen. Een mooi moment van bezinning en reflectie. In januari mag ik weer. Een mooi moment om stil te staan of ik nog wel pas in het Onderwijs. De hectiek binnen het onderwijs is van alle dag. Naar mijn idee veranderen de kinderen niet. Maar moet ik misschien constateren dat ik te oud ben geworden? Ziende blind en horende doof is voor geen enkel kind goed. Naar huis vluchtende collega’s, afstandelijke leidinggevenden en daardoor ontbrekend gepast overleg maakt het steeds lastiger om goed te werken. Maar dat was 25 jaar geleden ook al een bekend gegeven.

Of ik pas in het Onderwijs is elke vakantie toch een terugkerende vraag. En Passend Onderwijs zal ik ook nog vaker het gespreksonderwerp zijn als ik zit te eten.

Mag ik al mijn lezers een fijne feestdagen toewensen en een eet smakelijk bij de komende feestmalen? En voor diegene die met mij een tijd van bezinning tegemoet gaat wens ik veel wijsheid toe.

Advertenties

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs, Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s