Uitgesleten paden of nieuwe wegen?

Uitgesleten paden of nieuwe wegen?

 

In mijn jeugd heb ik met ouders en grootouders door de holle wegen rondom Arnhem gelopen. Hoe eeuwenlang gebruik prachtige holle wegen kan maken is nu in dit file rijden tijdperk nauwelijks meer voor te stellen. Een imposant bladerdek boven een holle weg  geeft op elk moment van de dag een andere lichtinval en/of schaduwwerking. En in de winter vraagt deze omgeving om sleetje rijden. Moderne 10 baans snelwegen worden nu dag en nacht verlicht door koplampen en zijn nutteloos lelijk zonder voortrazend autoverkeer. Ouder wordend merk ik dat mijn eigen leven steeds meer gaat bestaan uit het af en aanlopen van mijn eigen uitgesleten paden. Soms verbazen mijn buren zich daarover. Zij komen tenslotte uit de meest exotische oorden van de wereld en door hier te komen hebben zij er voor gekozen om nieuwe wegen te volgen. Door met hen te praten en te leven kom ik in aanraking met alle plekken van onze aarde. En dat zonder een echte stap te hoeven verzetten.

Dit verhaal schrijf ik op het wereldwijde internet. Maar door met mijn buren te praten komt hun wereld ook voor mij binnen handbereik.

Afwijkend van mijn dagelijkse routine ga ik soms met mijn fiets naar het Centraal Station. Rustig een kop koffie drinkend kijk ik dan naar het gejacht en  gesjouw van alle reizigers. Terug naar huis fietsend ben ik dan weer blij met mijn eigen rustige leven. Verre reizen hoeven voor mij niet.

Over de hele wereld trekken steeds meer mensen naar de stad. Van jagers/verzamelaars naar landbouwers worden we op den duur allemaal stedelingen. Alsof we in plaats van te leven en te zwerven in een groene omgeving wij nu liever wonen in een versteende omgeving. Toch worden ook de meest exotische bestemmingen bezocht voor een beetje contact met de natuur. Een ritje op een olifantsrug vinden velen dan ook geweldig. Zelf kijk ik in mijn eigen buurt naar olifantspaden van niets naar nergens. Ontwerpers en beheerders vergaten te kijken naar de bewoners en gebruikers van hun werkgebied. Dus daar waar groen gepland is blijven mensen alles vertrappend van niets naar nergens lopen. En daar waar levenloze bestrating ligt groeit de natuur welig. Nu er niet meer met gif gewerkt wordt valt alle nutteloze bestrating noch meer op door een welig groeiende kruidenvegetatie en komen er zelfs heuse struiken en bomen te voorschijn.

Sommige holle wegen uit mijn jeugd bestaan nog, maar veel van het aangelegde cultuur/natuurlandschap er om heen is verdwenen. Zoals ik bijna een halve eeuw geleden met mijn ouders en grootouders naar de natuur keek voorzie ik dat straks een alleenstaande ouder met kleinkinderen in mijn wijk rondlopen pratend hoe groen en mooi ooit de Bijlmer was voordat het veranderde in deze dode, totaal versteende woonwijk.

Maar zal ik nu gewoon maar even mijn eigen stoepje gaan schoonvegen? Ik las deze week dat een vuile straat inbrekers aantrekt …..

Advertenties

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Natuur en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s