Maartje Hoetjes en Tereza

Maartje Hoetjes is medisch noodhulpcoördinator. In Zuid-Sudan startte zij het hulpproject van Artsen zonder Grenzen in de plaats Leer opnieuw op, nadat het team daar eerder moest evacueren vanwege gevechten in de regio.

In de vroege morgen, met een onverwachte kou in de Zuid-Sudanese steppe, pakken we onze dozen in bij zaklamplicht. Zodra de zon opkomt, gaan we op weg. We gaan op pad om een mobiele kliniek te draaien in een dorp in de regio Leer, waar mensen maandenlang afgesneden zijn van gezondheidszorg.

Wachtenden Als we aankomen, wachten tientallen mensen ons al op. We weten dat het een lange dag gaat worden, en dat we niet alle patiënten kunnen behandelen voordat het weer donker wordt en we daarom weer wegmoeten. Dus we werken snel en efficiënt: één collega start met triage: kijken of er dringende gevallen zijn, één met patiënten onderzoeken, een andere met de apotheek…

Pakketje Uit de verte komt een meisje aanlopen, ik schat haar een jaar of acht. Ze heeft een pakketje in haar armen en een zorgelijke blik in haar ogen. Ze loopt recht op ons af. Ze duwt het pakketje in de handen van mijn collega: het is een zwaar ondervoed meisje, gewikkeld in een dun laken. Haar huid gerimpeld, haar armpjes zo dun als stokjes, haar ogen gesloten en verzonken. Haar ademhaling is bijna onzichtbaar, ze is ijskoud en helemaal stijf. Weer handelen we snel, met medische routine. We warmen het kindje op met een overlevingsdeken van thermische folie, we brengen een infuus in en starten haar op glucose en antibiotica.

Grote zus Tereza Terwijl we bezig zijn, komt via onze vertaalster langzaam het verhaal van de grote zus, die Tereza heet. Het meisje vertelt dat haar zusje de hele nacht op de ijskoude grond heeft gelegen. Ze huilde van de kou, maar behalve het laken en zichzelf, had ze niks om haar zusje warm te houden. Tereza vertelt hoe haar beide ouders door het geweld in de laatste maanden zijn omgekomen. Hoe haar oude oma voor hen zorgde. Maar eergister vertrok oma om voedsel te zoeken, want er was niets meer, helemaal niets. Ze wachtten uren, een dag, een nacht… maar oma kwam niet meer terug.

Mijn hart slaat een slag over

Met een klap in de realiteit Boem. Tereza’s verhaal rukt me uit de medische routine, en ik word even in één klap met mijn beide benen op de Zuid-Sudanese grond, in de realiteit gezet. Ik ken de verhalen van de afgelopen maanden, van wat er is gebeurd in Unity-Staat. Het geweld dat heeft plaatsgevonden, de dorpen die werden aangevallen, zoveel mensen die vermoord werden, de velden verbrand, de vrouwen verkracht. Families die zich verborgen hielden in de moerassen, onderduikend in het water, uit angst. Als Artsen zonder Grenzen hadden we maanden geen toegang tot het gebied.

Geen opgeven Maar de vreselijke verhalen krijgen opeens een gezicht. Tereza, met haar pas acht jaar, die haar kleine zusje probeerde te beschermen, te redden. Die dwars door al het verdriet over haar ouders heen, de zorgen over haar oma, niet opgaf. Die zo gauw de zon weer opkwam met haar kleine zusje in haar armen, kilometers naar de Artsen zonder Grenzen kliniek kwam rennen. Mijn hart slaat een slag over. En ik weet weer even heel goed waarom wij hier zijn, waarom we hier moeten zijn, waarom ik hier ben.

Pindapasta De kliniek draait door. Gedurende de dag zien we meer dan 300 zieke kinderen. Gedurende de dag knapt het kleine zusje van Tereza wonderbaarlijk steeds meer op. Als ze weer op temperatuur is en als de medicijnen hun werk beginnen te doen, is ze zelfs in staat om plumpy’nut te eten, de speciale verrijkte pindapasta waarmee we ondervoede kindjes behandelen.

Kind Terwijl haar zusje opknapt begint Tereza steeds meer te stralen. Het juk van de zorgen is even van haar schouders. Constant komt één van ons even langs om te kijken hoe het met de meiden gaat en ze geniet er zichtbaar van dat er voor haar wordt gezorgd. Ze maakt grapjes, ze is even weer kind.

Mirakel Het eind van de dag brengt nog een miraculeuze verrassing. Tereza, die met haar zusje in een hoekje van de kliniek zit, staat opeens op en begint enthousiast te zwaaien naar een vrouw die komt aanlopen. Het is haar tante van ver. Zij had het nieuws vernomen en is met haar man de meiden komen zoeken. Zij willen de kinderen in hun gezin opnemen. Het kleine zusje van Tereza is stabiel genoeg om ook mee naar huis te gaan, en we vragen hen met haar de volgende week terug te komen voor meer plumpy’nut.

Wanneer de schemer valt pakken wij alle dozen weer in. De familie vertrekt samen, Tereza draait zich om en zwaait met een grote glimlach. En oh, wat ben ik dankbaar voor die glimlach!

Geschreven door: Maartje Hoetjes

 

Advertisements

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in gezondheid, Kinderen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Maartje Hoetjes en Tereza

  1. Schrijnend, maar wat goed dat zoiets in de aandacht komt.

    Liked by 1 persoon

  2. fietszwerver zegt:

    zeker schrijnend , maar wat is dit mooi geschreven
    het kind was weer ff kind 🙂
    laat die oorlogen toch stoppen 😦

    wandel groet

    Liked by 1 persoon

  3. Myriam zegt:

    Lieve deugd. Wat is er toch véél ellende, en als die een gezicht krijgt stompt het je in de face. Hier zit ik dan in mijn vette Belgen landje, met mijn belachelijke zorgjes…

    Liked by 1 persoon

  4. @matroosbeek zegt:

    Een verhaal dat raakt… Trieste en harde realiteit, maar heel mooi beschreven…

    Liked by 1 persoon

  5. egoecho zegt:

    Onvoorstelbaar goed werk. En het onderstreept nog maar weer eens de idiotie van onze wereld.

    Liked by 1 persoon

  6. Wim Mulder zegt:

    Goed dat dit onder de aandacht komt. waarom lezen we er zo weinig over in de reguliere per

    Liked by 1 persoon

  7. Bertie zegt:

    Je weet dat dit realiteit is en maar één van de voorbeelden; toch raakt het je diep.
    AZG en alle helpers doen heel goed werk. Hulde.

    Liked by 1 persoon

  8. Jaixy zegt:

    Verdrietig dat kinderen onder deze omstandigheden opgroeien …
    Maar wat een mooi ontroerend einde

    Liked by 1 persoon

  9. bentenge zegt:

    Gisteren dacht ik even, ik schaf mijn krant af en ga nog wat meer op internet lezen. Weg van de standaard handel, op naar de kleinere verhalen. En deze was ver-rijkend ! Dank je wel.

    Liked by 2 people

  10. zinderen zegt:

    Ik ben helemaal van slag… wat voel ik me droef dit verhaal te lezen. En ik voel me ook machteloos, want wat kunnen wij eigenlijk betekenen van hieruit… Die lieve Tereza… en zusje…

    Liked by 1 persoon

  11. peterbake zegt:

    Stilte, raar de wereld, waaraan hebben we ons geluk verdiend ? Hoe ongelijk is het allemaal ? Klein verhaal waarvan er honderden miljoenen zijn … Te schrijnend voor woorden ..

    Liked by 1 persoon

  12. Rebbeltje zegt:

    Ja als je de pech hebt om daar geboren te zijn dan is het diep triest en nog zijn er lichtpuntjes. Pracht verhaal van toch wel veel ellende
    Groetjes

    Liked by 1 persoon

  13. sjoerd zegt:

    Een verhaal wat je aan het denken zet. Die kinderen kunnen er ook niets aan doen…

    Liked by 1 persoon

  14. bloggersterk zegt:

    Indrukwekkend. We weten hoe de wereld in elkaar steekt, maar voelen het alleen maar als we ermee geconfronteerd worden, zoals in dit verslag. Voelt meteen ook machteloos, want als de regio daar opnieuw onrustig wordt moet AZG weer vertrekken…..

    Liked by 1 persoon

  15. Jokezelf zegt:

    Inderdaad heel schrijnend. En het is allemaal een druppel op een gloeiende plaat. Oorlog en onrust – het zou verboden moeten worden!

    Liked by 1 persoon

  16. Zilvertje zegt:

    Gelukkig zijn er ook mensen die geen puinhoop maken van moedertje aarde, maar helpen. Het is een prachtig verhaal, van lijden en hulp en hoop, maar wat is het vreselijk dat veel mensen op aarde zo moeten lijden.

    Liked by 1 persoon

  17. constant•ino zegt:

    Een verhaal dat op elke straathoek verteld zou moeten worden. Dank, Maartje en Rob.

    Liked by 1 persoon

  18. Zij zegt:

    Met open mond zitten lezen.
    Fantastisch, dat er nog zo’n lieve mensen zijn.

    Liked by 1 persoon

  19. gewoonanneke zegt:

    Wat leven wij in een luxe wereld als je zo n verhaal leest waarvan dit misschien nog goed afloopt. Wat een kanjers die dit werk doen

    Liked by 1 persoon

  20. gemma1952 zegt:

    Je trekt mij meteen het verhaal in Rob, Ik proef de sfeer van de omgeving.

    Liked by 1 persoon

  21. Wolf zegt:

    Alles is al gezegd Rob, en tevens zijn er geen woorden voor.

    Liked by 1 persoon

  22. afwaswater zegt:

    Dank je voor het delen van dit verhaal Rob. Dank aan mensen als Maartje en Tereza en haar familie. Zoveel kracht onder zulke moeilijke omstandigheden. groetjes, Hanneke

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s