Geplukt van het internet

Er verblijven, iedere dag opnieuw, duizenden ouderen in verpleeghuizen over de hele wereld. Veel bewoners van deze huizen voelen zich daar eenzaam, en moeten lang wachten op een telefoontje of bezoekje van familie.

In onze huidige stressvolle maatschappij, zijn mensen vaak te druk om familieleden te bezoeken, en misschien wel vooral oudere familieleden. Er worden andere prioriteiten gesteld, waardoor veel oudere mensen in eenzaamheid de laatste fase van hun leven moeten doorbrengen.

Dit verhaal gaat over een vrouw in een verpleeghuis. De verpleegkundigen en verzorgsters verzorgden de oude en zwakke vrouw zo goed als ze konden. Ze gaven haar de steun die ze nodig had, en uiteindelijk overleed ze in haar slaap.

Toen het personeel de kamer van de vrouw aan het leegmaken was, vonden ze een brief die ze tot tranen toe ontroerde. Het was een gedicht, dat de vrouw had geschreven voordat ze overleed.

 

Wat zie je, verzorgende, wat zie je?
Denk je, als je naar me kijkt:
Wat een nurkse oude vrouw, ze is niet erg wijs,
En onzeker in haar bewegingen, met wazige ogen.
Die kleine hapjes van haar eten neemt en geen antwoord geeft,
Als je op luide toon zegt — “Probeer het toch eens.”

Die er geen erg in schijnt te hebben wat je doet,
En altijd een kous of schoen kwijt is.
Die tegenstribbelend of juist heel meegaand, je je gang laat gaan,
Met baden en voeden, een lange dag nog te gaan.
Wat denk je dan, is dat wat je ziet?
Kijk dan beter, verzorgster, je kijkt naar MIJ…
Ik zal je vertellen wie ik ben, nu ik hier zo stil lig;
Als ik opsta als jij het zegt, als ik eet wanneer jij dat wilt.

Ik ben het jongste kind uit een gezin van tien met een vader en moeder,
Broers en zussen, die van elkaar hielden,
Een jong meisje van zestien met vleugels aan.
Dromend dat ze binnenkort een vriendje heeft;
Een bruid van twintig jaar — mijn hart maakt een sprong,
Me mijn beloftes herinnerend die ik heb gegeven;
toen ik 25 was had ik zelf kinderen,
waarvoor een veilig, gelukkig thuis nodig was;
Een vrouw van 30, met opgroeiende kinderen,
aan elkaar verbonden door een band die hecht was;
Toen ik 40 was waren mijn zoons al groot en uit huis,
Maar met mijn man aan mijn zijde rouwde ik er niet om;
Toen ik 50 was waren er nieuwe baby’s in huis,
Opnieuw was het huis vol, het huis van mijn geliefde en mij.

Toen kwamen de donkere tijden, mijn man overleed,
Ik keek naar de toekomst, met angstig gemoed,
Want mijn kinderen hadden nu een eigen gezin,
en ik denk aan de jaren van liefde die ik heb gekend;
Ik ben nu een oude vrouw en de natuur is wreed —
Het zit in de aard van de natuur om oude mensen als gekken eruit te laten zien.

Het lichaam is verschrompeld, elegantie en levensvreugde zijn verdampt,
Er zit nu een steen op de plek waar ooit mijn hart zat,
Maar binnen in dit oude lichaam zit nog steeds een jong meisje dat hunkert.
En zo nu en dan zwelt mijn oude hart nog op.

Ik herinner me de vreugde, Ik herinner me de pijn,
En af te toe herbeleef ik mijn leven,
Ik denk aan al die jaren, veel te weinig — veel te snel voorbij gegaan,
En accepteer dat alles eindig is —
Dus open je ogen, verzorgster, open ze en kijk,
Geen kribbige oude vrouw, kijk beter, verzorgster — kijk naar MIJ!

Geplukt van het internet;

http://www.nursinghomealert.com/share-this-poem

 

Advertenties

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in gezondheid en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

28 reacties op Geplukt van het internet

  1. gemma1952 zegt:

    Een gevoelige brief en helaas de realiteit.

    Liked by 1 persoon

  2. wdfyfe zegt:

    Wow, Rob, that’s certainly brings the season into perspective. A tale worth telling many times. Merry Christmas and all the best of the season to you and your family. cheers my electronic friend.

    Liked by 1 persoon

  3. fietszwerver zegt:

    mogge Rob
    een pracht brief , goed vertaald ook
    maar ook zo waar , als je om je heen kijkt , we zien het bijna dagelijks
    of we kijken er langs heen
    als ik kijk hoe mijn moeder is verzorgd , verdiend dat bejaarden cq verzorgingshuis een pluim
    nu al die anderen nog

    slaap wel groet

    Liked by 1 persoon

  4. constant•ino zegt:

    Jammer dat zo’n hartekreet pas wordt gevonden als de schrijfster er niet meer is…

    Liked by 1 persoon

  5. Melody62 zegt:

    ZO herkenbaar …… al sinds jaar en dag actief als vrijwilliger in dit soort werk kom je heel veel eenzaamheid tegen…. het leed is vaak onbeschrijflijk groot…..
    Als je er over nadenkt is het nog beangstigend ook.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik begrijp de oude dame absoluut. Anderzijds begrijp ik ook de verzorgenden. Hun job is bijzonder zwaar, ze werken in de meeste gevallen onderbezet.
    Oplossing? Zo lang er niet meer financiële middelen worden uitgetrokken zeer lastig…

    Liked by 1 persoon

  7. Hallo Albert, leuk blog heb je!

    Die combinatie van levenservaring en een jong innerlijk vind ik nou net zo mooi aan ouderen. En ach…. Werkt het voor onszelf niet net zo?

    Ik ben 40+, maar voel me regelmatig tien of twintig jaar jonger. Zelfs die opstandige tiener zit nog steeds ergens… 🙂 dat verandert niet als je ouder wordt.

    Liked by 1 persoon

  8. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik vrees dat het meeste van ons het zo zal vergaan…

    Liked by 1 persoon

    • Matroos Beek zegt:

      Ik vrees het ook. Oud is out… Het houdt me bezig en ik word er vaak wat triest van. Daarom doe ik nu nog alles wat in mijn mogelijkheden ligt om er te zijn voor mijn moeder van straks 94. Ze ontroert me zo vaak… omdat ik in haar nog steeds het jong meisje zie. En dat is wat velen niet zien of vergeten te zien… Ik wens het voor alle ouderen, dat men er blijft in zien wie hij precies is en hoe hij precies was, wat hij/zij meedraagt aan herinneringen. Als we geluk hebben is er later zo iemand voor ons. Een kerstwens…
      Kerstgroet 🎄

      Liked by 1 persoon

  9. shivatje zegt:

    Spijtig genoeg de realiteit van vandaag.

    Fijne kerstdagen Rob.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  10. Leo zegt:

    Heel herkenbaar Rob, hier ook in mijn omgeving in onze zorgappartementen. Toch zijn er verzorgende die wel alles zien en eerder in de ogen van deze mensen kijken.
    Fijne Kerst.

    Liked by 1 persoon

  11. Indrukwekkend, Rob. Uit ervaring weet ik, dat veel mensen (kinderen, buren, verzorgenden) van goede wil zijn, maar ik vrees dat de mallemolen van het dagelijks leven voor ieder zijn beperkingen meebrengt om datgene te doen wat men graag zou willen doen.
    Desondanks wens ik je gezellige Kerstdagen.

    Liked by 1 persoon

  12. Annette zegt:

    Ja ik ken de brief. Als sjamaan op klompen heb ik dáár geen last van 🙂
    Voel me met zoveel verbonden.
    Al dat licht, alleen al, de wind, poezen, hondje…..

    Annettekus!

    Liked by 1 persoon

  13. Rebbeltje zegt:

    De brief kende ik al en het is een prachtomschrijving hoe je wil dat ze naar je kijken.
    Fijne kerstdagen

    Liked by 1 persoon

  14. Prachtig. Ik ben nu drie dagen bij mijn moeder van 87. Het geeft me zoveel plezier om te zien hoeveel vreugde dat haar geeft.

    Wat ik raar vind: de verzorgenden doen hun best, en de brief is voor hen. Maar hen zou ik niets verwijten.

    Maar waar zijn de kinderen, kleinkinderen? Komen die niet meer bij oma? Dat is helaas de realiteit en nog veel schrijnender.

    Liked by 1 persoon

  15. HesterLeyNel zegt:

    Dis so hartseer as die bejaardes so eensaam en vergete is. My moeder het tot op 96 jaar in ’n hoë-sorg (frail care) ouetehuis baie naby ons gebly en ons het dikwels gaan kuier. Die ander bejaardes het ons later goed leer ken en ons is opgewonde verwelkom. Hulle het veral graag met my jong dogter gesels. Soms het ons hondjie saamgegaan en hulle het heerlik saam met hom in die tuin gekuier. Ons het na ’n ander stad verhuis toe my moeder oorlede is, maat ons het nog steeds kontak met die verpleegpersoneel.

    Liked by 1 persoon

  16. Oh, ik heb kiekenvel…

    Jammer dat het vaak zo moet lopen!

    Liked by 1 persoon

  17. Gwennie zegt:

    Als dat je hart niet raakt… mooi!

    Liked by 1 persoon

  18. meninggever zegt:

    Ons systeem is ook zo ingericht dat we ouderen zien als overlast gevend. Grijze golf, uitvreters (immers ze eten het pensioen van de kinderen op…) en als ze iets gaan mankeren moeten ze ‘de deur uit’. Zo zit de moderne op selfies ingerichte maatschappij er uit tegenwoordig. Ouderen zien we niet als mensen met wie je nog heel aardig kunt samenleven, nee ze zijn met hun kwaaltjes lastig. En de zorg is ook niet alles in onze geliberaliseerde maatschappij. Kortom we kunnen maar moeizaam omgaan met het fenomeen van de ouderenzorg. Omdat we zelf niet leren om te gaan met ouder worden of zijn….. De jeugd bepaalt hoe de wereld er uit ziet, en dat is eigenlijk doodzonde…

    Liked by 1 persoon

  19. fietszwerver zegt:

    ha die Rob
    ik bracht ff 3 wijkjes folders weg , prima weer er voor , morgen nog 1 en ieder weer tevree
    ja over een week hebben we het over 2 januari alweer , tijd vliegt voorbij
    tot nu toe waren deze dagen vor mij vredig – veilig en voorspoedig 🙂 en ik hoop op een lang vervolg er van
    fijne vakantie nog groet

    Like

  20. hanscke zegt:

    Wat had ik dit graag een aantal jaren geleden willen lezen. Het is precies zoals ik het altijd aan mijn leerlingen vertelde. Die oude mevrouw, die jij verzorgt, was eens een jong meisje, net als jij, werd verliefd, kocht allerlei mooie spulletjes om in hun huis te zetten, ging trouwen kreeg kinderen enzv. Dit gedicht had er zo mooi bij aangesloten.
    Toch viel het niet altijd mee om op deze dagen ook de mantelzorg voor mijn vader te heggen. Het was vaak too much. Nu hij er niet meer is mis ik het meer dan ik gedacht had. Nu ik niet meer werk zou ik juist wel veel meer tijd voor hem gehad hebben. Beetje wrang vind ik dat altijd.

    Liked by 1 persoon

  21. Spontanity zegt:

    Deze is al aardig oud, maar verliest zijn waarheid nooit, integendeel.

    Liked by 1 persoon

  22. Villasappho zegt:

    Sprak vandaag met een oudere vrouw die vertelde dat de laatste 9 maanden een hel waren geweest dat ze vorige week (!) pyjama week had omdat er geen verzorgenden waren. Vreselijk.

    Liked by 1 persoon

  23. djaktief zegt:

    Mijn vader heeft door diverse huizen gezworven waar hij alleen getolereerd werd zoals hierboven beschreven, maar gelukkig is hij ook op twee plaatsen echt op zijn plek geweest, alhoewel het toch nooit meer zijn thuis kon worden.

    Wie weet wat ons nog te wachten staat. Laten we maar dankbaar zijn voor wat we hebben.

    Liked by 1 persoon

  24. Ferrara zegt:

    Wel eens gewerkt met dergelijke dagen? Ik wel jaren achter elkaar in zieken, verpleeg en verzorgingshuizen. De meesten doen hun stinkende best ook die dagen sfeervol te laten verlopen. De normale werkzaamheden gaan wel gewoon door, meestal gedaan met (nog) minder personeel. Wat Hanscke zegt spreekt mij wel aan. Probeer de vaak ‘jonge’ verzorgende op een lijn te krijgen met de hulpbehoevende hoogbejaarde. Dat is al een vak op zich.
    Bovenstaand gedicht wordt wel als lesmateriaal gebruikt.

    Liked by 1 persoon

  25. Suskeblogt zegt:

    Het leven in een notendop als het ware.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s