Snotneuzen, overschoenen en poepluiers

In zomerzin, de Nieuwsbrief van het Kleiklooster lees ik het volgende verhaal:

In het klooster vinden we het belangrijk om voor elkaar en onze gasten klaar te staan. Onlangs had één van onze gasten extra hulp nodig bij het opstarten van haar dag, samen met een tweeling van 1 jaar.
Met elkaar maakten we een roostertje en zo gebeurde het dat ik op een woensdagochtend om 06.30 uur een poepbroek van een 1-jarige stond te verschonen. Ik ben de enige vrouw in het klooster zonder kinderen, dus u kunt begrijpen dat me dit enige moeite koste. Nadat de tweeling was gewassen, keurig in hun kleding was gehesen en hun haren waren gekamd begon de reis naar de crèche. De moeder drukte me vriendelijk doch beslist nog een lapje in mijn handen om onderweg nog snotneuzen te kunnen poetsen. De crèche is dichtbij het klooster, ondanks dat stop ik toch een aantal keer om de neuzen schoon te maken en daarmee de indruk te wekken dat ik de situatie onder controle heb. Bij de crèche aangekomen blijkt dat ik niet zomaar naar binnen mag lopen, maar dat ik blauwe beschermers om mijn schoenen moet doen. Dan vraagt de leidster ook nog welke naam bij welk kind hoort, iets wat ik niet weet, want wie was nou ook al weer wie…Een beetje bezweet loop ik een aantal minuten later naar buiten, na 2 stappen realiseer ik me dat ik de blauwe beschermers nog om mijn voeten heb zitten.

Het idee dat ik dit onder controle heb laat ik maar los…

Inmiddels heb ik de leeftijd van een opa bereikt. Alleen ik heb ook geen kinderen. Met een glimlach deel ik dan ook dit verhaal.

http://kleiklooster.nl/

Advertenties

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Amsterdam, Kinderen, persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Snotneuzen, overschoenen en poepluiers

  1. Ik dacht dat er meer vrouwen in het nonnenklooster waren zonder kinderen :).

    Liked by 1 persoon

  2. Ferrara zegt:

    Leuk verhaal. Ik zag hem aankomen, die gaat op de blauwe slofjes de deur uit. Mooie slotzin.

    Liked by 1 persoon

  3. Bertie zegt:

    Een supercommune, geen gek idee.

    Liked by 1 persoon

  4. Schattig verhaal, toch? Zoiets met “nooit te oud” 😉

    Liked by 1 persoon

  5. Rebbeltje zegt:

    Er is niks leukers dan een knuffel met een snottebelkusjeMisschien kan je daar vrijwiligerswerk gaan doen 😉

    Liked by 1 persoon

  6. careldem zegt:

    mooi verhaal, poepluiers, het went nooit

    Liked by 1 persoon

  7. Een kostelijk verhaal.. Vooral dat ze de kinderen niet uit elkaar kon houden voor de namen. 🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Sjoerd zegt:

    Snotneuzen en poepluiers, ik weet er alles van… Daar dacht ik ook vanaf te zijn.

    Liked by 1 persoon

  9. Een prachtig verhaal.
    Hier hebben we de fase van de poepluiers gelukkig al een aantal jaren achter de rug. Dat was toch niet het allerleukste deel van de eerste jaren … 😉

    Liked by 1 persoon

  10. Geweldig ik zie het voor me op blauwe slofjes de deur uit! Poepluiers zijn tegen woordig veel gamakkelijker ik zie het bij de kleinkinderen. Niet meer spoelen, weken en wassen, wat een lucht hing er na 2 dagen in die emmer.

    Like

  11. Matroos Beek zegt:

    Heel leuk verhaal. Blij dat ik uit de kleine kindertjes ben.. het zou mij ook overkomen dat ik op die blauwe hoesjes naar buiten loop.
    Vrolijke groet.

    Liked by 1 persoon

  12. Spontanity zegt:

    En toch hoop ik dat ook jij wel eens poepluiers hebt verschoond?

    Liked by 1 persoon

  13. Sympathiek dat ze zo hielp, maar verbleef die mevrouw daar dan met haar kleine kinderen? Was het dan geen vakantie, omdat ze wel naar de creche moesten?

    Liked by 1 persoon

    • Rob Alberts zegt:

      Het KleiKlooster vangt mensen op die door omstandigheden geen eigen woon en/of verblijfplaats hebben.
      Eerst tot rust komen en dan met behulp van de mensen van het KleiKlooster weer een zelfstandig eigen leven opbouwen.

      Dit verhaal geeft een inkijkje op de manier waarop dat gedaan wordt.

      De website van het KleiKlooster laat daar nog meer van zien.

      Vriendelijke groet,

      Like

  14. Kakel zegt:

    Ik vind het een kostelijk verhaal. Vooral de conclusie! Maar meer nog het verhaal dat er achter ligt: het opvangen van mensen die extra zorg nodig hebben.
    Bedankt voor je reactie op m’n blog. Je hebt gelijk: zelfs 1 juli is al voorbij… Nog steeds wil ik bloggen maar op de een of andere reden komt het er niet van.
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.