De kelder

Over de zolder schreef ik even terug. De kelder bij mijn grootouders heeft ook een verhaal. Mijn vader vertelde dat hij tijdens warme zomerdagen in de vroege ochtend opstond. En in de kelder ging blokken voor zijn examens. Die discipline en dat doorzettingsvermogen heb ik niet van hem meegekregen. Alle mogelijke vormen van uitstelgedrag heb ik geperfectioneerd. De kelder bij mijn grootouders kan ik mij verder ook niet herinneren. De kelder bij ons thuis geeft weer mindere herinneringen.

Recalcitrant heb ik het mijn ouders regelmatig lastig gemaakt. Waarom weet ik eigenlijk niet. Maar ook met het eten wist ik soms heel vervelend te zijn. De regel was simpel als wij iets niet lekker vonden werd dat maar deels geaccepteerd. Een klein beetje moesten wij mee eten. Zoals er ook de regel was dat een zelf opgeschept bord altijd leeg gegeten moest worden. En zonder leeg bord er geen toetje gegeten kon worden. Wanneer ik te dwars mijn bord weigerde leeg te eten was er een oplossing. Van de eettafel naar de kelder. Drie houten treetjes naar beneden. En als mijn moeder erg kwaad was deed zij ook nog eens het licht uit. Al was dat verder geen probleem. De lichtschakelaar zat aan de binnenkant.

En alleen met een leeg gegeten bord mocht ik weer te voorschijn komen …

Telkens als ik naar nieuwbouw kijk mis ik de kelder. Wat een mooie en simpele manier om een voorraad koel op te slaan. Dat er in appartement complexen geen kelders mogelijk zijn is logisch. Maar bij laagbouw lijkt mij een kelder nog steeds een slimme voorraadkast. Of is het dat nu de winkels bijna 24/7 open zijn? En dat de bezorgkoeriers binnen een half uur maaltijden en andere drink- en etenswaren bij de voordeur bezorgen?

Elders las ik over Romeinse opgravingen. Ook in die tijd was er blijkbaar al fast food. Of was het omdat niet iedereen een keuken had? Zoals ik ook van mijn Thaise vakantie herinner dat er overal langs de straten of op de markten de meest lekkere gerechten vers werden bereid. Zonder keuken, zonder kelder komen er andere oplossingen te voorschijn. Koele studeerplekken of afkoelplekken voor recalcitrante kinderen zijn er op meer plekken te bedenken.

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

14 reacties op De kelder

  1. Rebbeltje zegt:

    Wij hadden een mooie grote kelder waar de flessen met kersen en ander fruit ons verwende 😉

    Geliked door 1 persoon

  2. Bertie zegt:

    Met regels opgevoed, zoals dat toen ging. En waar je soms tegenin ging.
    Achteraf dacht ik wel eens: ze waren vast niet blij met me. Gelukkig hadden wij alleen een aardappelkeldertje, ik mocht in de keuken zitten.☻
    Een kelder is veel waard, ook de kleinere in rijtjeshuizen. Ik zou hem niet willen missen.

    Geliked door 1 persoon

  3. Karel zegt:

    bij ons was de opvoeding met het eten net zo 🙂
    hier om de hoek is mooie nieuwbouw met kelder voor o.a auto’s en zo meer te parkeren voor de bewoners , maar deze zijn lui , want de stoepen en wat al niet staat vol blik
    ook is er geen fietsenschuurtje gebouwd ( meer ruimte voor woningen ) en staan de fietsen voor de deur in weer en wind , want ja helemaal naar de auto garage brengen , weet je wel hoe ver dat is

    verbaasde groet

    Geliked door 1 persoon

  4. Matroos Beek zegt:

    Mijn moeder steriliseerde groenten voor de ganse winter. Alles uit eigen moestuin. Ik zie de vele weckpotten nog staan. En ook de zelfgemaakte jam. De kelder was goed gevuld na de zomer. Ik ruik nog de muffe, vochtige lucht, die vind ik nog steeds lekker ruiken.
    Wij mochten niet in de kelder, want dan gingen we steevast van de voorraad snoepen. De koekjes en kaas lagen er ook… zo’n straf zou wel heel lekker zijn geweest😉
    Smakelijke groet

    Geliked door 1 persoon

  5. Willem zegt:

    Even kort door de bocht gezegd is het zo dat het ontbreken van een kelder in nieuwbouw een kwestie van geld is. Heel vroeger had ieder huis wel op een of andere manier een ruimte die (gedeeltelijk) ondergronds was en hoofdzakelijk diende voor opslag en/of bereiding van levensmiddelen.
    Na WO I en II werd de behoefte aan woningen zeer groot en moest er zo snel mogelijk in voorzien worden. Een kelder was extra bouwtijd en ook extra geld en kwam er dus alleen maar als de bouwer er echt voor betalen wilde. Gevolg was dat de ‘duurdere’ huizen wel een kelder kregen, maar huizen die in ‘seriebouw’ tot stand kwamen niet. Die hadden, met alle geluk ter wereld, een mini-keldertje of helemaal geen. Na WO II verdween de behoefte aan een kelder bijna geheel door de opkomst van koelkasten, diepvriezers, inblikken en dergelijke. Kortom, betere bewaarmethodes
    Ook gebieden met een hoge grondwaterstand leenden zich niet zo voor een kelder. Die kregen op zijn gunstigst een ‘opkamer’, waarvan de vloer altijd boven grondwaterniveau lag.

    Like

    • Rob Alberts zegt:

      Ik herinner mij de vreugde bij mijn moeder bij de aankomst van haar eerste koelkast. Dat een kelder extra kosten met zich mee brengt begrijp ik. Toch denk ik dat het een meerwaarde voor een woning is. Al schrijf ik in een andere blogpost over een zelf te maken koele kast met de binnenkomende waterleiding. En die laatste techniek is in elke woning toe te passen. Vriendelijke groet,

      Like

      • Willem zegt:

        Snelheid, prijs en kwantiteit gingen, vooral in de jaren ’50 en ’60 voor comfort en kwaliteit bij wat toen ‘woningwetwoningen’ genoemd werd. Tegenwoordig heet dat geloof ik sociale woningbouw.
        In 1963 kwam ik tijdens mijn stagejaar terecht bij een aannemer die naast utiliteitsbouw ook een ‘woningbouwtak’ had. Ben enige weken ingedeeld geweest bij die afdeling woningbouw en dat was voor mij voldoende om me er zoveel als mogelijk was, van afzijdig te houden en toch te kiezen voor civiele techniek. De ‘norm’ was ‘een woning in de week’ en de kwaliteit van de uitvoering goed voor tranen in de ogen. Dat laatste lag niet aan de aannemer, maar aan de meer dan uitgeklede prijs die de overheid bereid was te betalen. Er werd begroot tot op spijkerniveau. Een kelder onder de woning had dus betekend dat de bouwtijd een dag per woning langer zou duren en dat zat niet in het budget. Bovendien waren de marges bij dergelijke woningen minimaal; een pak spijkers van 5 kg extra per woning of 1 meter meer rioolpijp waren al verliesposten.
        Nee, de overheid was toen niet echt een goede opdrachtgever en hield de hand stevig op de knip. Je vraagt je af wat er de afgelopen 60 jaar echt veranderd is.

        Geliked door 1 persoon

        • Rob Alberts zegt:

          De renovatie van mijn sociale huurwoning is indertijd beroerd uitgevoerd. Ik zeg altijd dat alles maar werd goed gekeurd. Maar terecht schrijf jij dat een aannemer ook de ruimte moet hebben om kwaliteit te bieden en een redelijke winst te behalen. Stille groet,

          Like

  6. Mijn grootouders hadden een kruipkelder. Letterlijk, want al kind moest ik er op de knieën kruipen om een verse pot confituur boven te halen. Griezelig dat die mensen er tijdens de oorlog in schuilden voor de bombardementen. Als daar iet gebeurde, zaten ze als ratten in een val waar ze nooit meer uit konden ontsnappen.

    Geliked door 1 persoon

  7. Herman zegt:

    Mijn grootouders hadden een kelder, waar iedere zaterdag een kadetje, belegd met casseler rib en vergezeld van een koel flesje chocomel, uit te voorschijn kwam. Een magische kelder…..
    Het is wel jammer dat de huidige woningbouw geen kelder meer toelaat. Het zou ruimte in de keuken schelen, want geen koelkast meer.

    Geliked door 1 persoon

  8. picpholio zegt:

    Onderkelderingen maken de bouw duurder…. vandaar minder kelders 🙂 Gewoon een rekensom.

    Geliked door 1 persoon

  9. Levensjutter zegt:

    Mooi verhaal Rob. Ik zou hier ook wel een kelder willen hebben, of een ‘aardkelder’ buiten. Wie weet, graaft manlief die ooit nog eens. Ik werd vroeger, als ik ‘stout’ was, door mijn moeder in de gangkast gezet om ‘af te koelen’. Wat kunnen ouders soms gemeen zijn hè? En verder: wens ik je een fijne zomer! Ik ga een leespauze inlassen, en wie weet: ook een schrijfpauze. Tot in het najaar!

    Geliked door 1 persoon

  10. meninggever zegt:

    Nou, het zal wellicht gelegen hebben aan het voorgezette eten of de manier van koken, maar mijn broer en ik konden aardig miauwen over het opgeschepte eten. Soms was dat echt onverteerbaar en ik heb een paar gerechten op mijn lijstje ‘nooit-meer’ gezet. Spruitjes, bloemkool, tuinbonen, het komt er niet meer in. Later werd mijn culinaire kennis wat vergroot, de Indisch/Chinese, Italiaanse, Griekse, Surinaamse, Thaise zelfs Japanse keuken ontdekt. En dat is toch heel anders. Overigens hadden wij op de etagewoning waar we leefden geen kelder. Wel een eigen kamer. En daar zaten we toen ook vaak als we weer eens weigerden te eten wat de pot schafte….

    Like

  11. Spontanity zegt:

    Wij hebben een onderdetrapvoorraadkast.
    Koelste plek in huis.
    Maar de koelkast, die wint het op alle fronten natuurlijk.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.