Buiten spelen

Mijn mooiste jeugdherinneringen zijn van het buiten spelen. De straat overstekend stond ik midden in het bos. Natuurlijk alle ouderen uit de straat hielden ons daarbij nauwlettend in de gaten. Jaren later bezocht ik deze bosjes. Oh wat waren de bosjes klein. Maar mijn fantasie was vroeger groter. En daardoor waren de bosjes toen ook veel groter. Die ene Tamme Kastanje was mijn favoriete boom. Samen met mijn vrienden zocht ik in het najaar naar de gevallen tamme kastanjes. En trots liepen wij daarmee naar huis. Om de tamme kastanjes in aluminiumfolie te poffen op de bbq.

Naast Kikkenstein staan zelfs meerdere Tamme Kastanjes. Jaren terug zijn er ook grote emmers vastgemaakt aan de bomen. Trommelend kunnen de kinderen hun liederen maken. De vrijwilligers van het Voedselbos Amsterdam-ZuidOost zijn al een paar jaar bezig om nog meer eetbare planten, besdragende struiken en vruchtdragende bomen aan te planten.

Uit mijn jeugd herinner ik mij de prachtigste bottelrozen. Met mijn fiets en 2 emmers haalde ik aan het einde van de straat kilo’s rozenbottels. Mijn moeder maakte hier rozenbotteljam van. Het is ook nu nog mijn lievelingsjam. Nu aan het einde van mijn straat staat er ook nog een groepje bottelrozen. Maar over rozenbotteljam maken hoor ik niemand.

Wel kreeg ik het verhaal dat kinderen in groep 7 en 8 van de basisschool niet meer buiten mogen spelen. Maar ook dat de kinderen de weg in de buurt niet meer kennen. De weg naar school en het winkelcentrum maar daar mogen ze alleen met hun moeder of buurvrouw naar toe.

Wat wordt de wereld dan klein gemaakt voor de kinderen. Ze leren geen straatnaamborden lezen. Een plattegrond begrijpen is ook al heel moeilijk. Je leren oriënteren begint al van kleins af aan. Je eigen adres onthouden is de start van groter en zelfstandig worden. Beleefd de weg terug naar huis vragen is in mijn ogen een belangrijk onderdeel van de opvoeding.

Maar bovenal is ontdekken en onderzoeken belangrijk. Een kinderwandeling met de vrijwilligers van de praktijkgemeenschap Voedselbos Amsterdam-ZuidOost kan daarbij helpen. Kijkend, ruikend, proevend en onderzoeken in de directe omgeving waar je woont. En daarna met vriendjes en vriendinnetjes terug lopen en vertellen wat het lekkerste of mooiste plekje in je eigen woonbuurt is.

Jammer genoeg hoor ik over ouders die vooral angstig om zich heen kijken. Maar ook kinderen belemmeren om te onderzoeken, te ontdekken en te ervaren in welke omgeving buurt ze wonen.

Gelukkig zie ik ook een andere kant 2 buurkinderen kom ik telkens en overal weer tegen. En altijd hebben zij iets te vragen. Of willen ze juist iets vertellen of laten zien. Wanneer zij met hun ouders voorbij fietsen groeten wij elkaar. Papa en mama spreken geen Nederlands. En ik spreek hun moedertaal weer niet. Maar de 2 kinderen tolken dan. Want ook dat kunnen ze prima. En zij hebben altijd iets te vertellen over wat er te zien is of wat er gegeten kan worden.

En zo’n mooie jeugd gun ik alle kinderen in de Kbuurt!

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

15 reacties op Buiten spelen

  1. Matroos Beek zegt:

    Wat een mooi logje!
    Fijn weekend Rob!

    Geliked door 2 people

  2. KnutzEls zegt:

    Kinderen hebben nu maar een klein wereldje. Straks gaan ze de wereld in zonder ervaringen en zelfkennis. Angstig vooruitzicht.

    Geliked door 1 persoon

  3. gewoonanneke zegt:

    Mooi verhaal. Ik was ook een buitenkind en mijn kleinkind weet precies de weg in de buurt, ze bracht me tenminste feilloos naar de speeltuin haha. Maar je hebt gelijk. Zij wordt ook met de auto naar school gebracht die niet in de buurt is. Eigenlijk nooit op de fiets omdat ook beide ouders werken.

    Geliked door 1 persoon

  4. Herman zegt:

    Een mooi verhaal. En er zit zoveel waarheid in. Zelf woonde ik tot mijn zevende op een boerderij en moest op het fietsje naar de school, vele kilometers het land in. Spelen bij de watermolen of in het bos. En na de verhuizing naar de stad ridderspelen met houten zwaarden en deksels van wasketels als schild. Gewoon nog met bulten en schaafwonden thuis kunnen komen. Had je toch weer geleerd om bepaalde dingen niet te doen.
    Nu wordt elk risico voor het kind al van tevoren uitgebannen en leert een kind nooit waar het gevaar schuilt. Ik begrijp dat de wereld complexer is geworden, maar ik vind dat je kinderen gewoon moet laten spelen, in hun eigen droomwereld.

    Met dromerige groet,

    Geliked door 1 persoon

  5. Karel zegt:

    ha die Rob
    ik maakte vorige week een fietsrondje nostalgie , door m’n oude buurtje , wij waren toen altijd buiten aan het spelen en ontdekken
    weet je ook waarom die kinderen dat daar nu niet doen , en waarom ze hun eigen buurtje en de straatnamen niet leren
    gelukkig zijn er ook andere geluiden te lezen hier , breng die kinderen met elkaar in contact zou ik zeggen, kunnen ze samen op ontdekking gaan

    trieste groet

    Geliked door 1 persoon

  6. Menck zegt:

    In onze buurt ravotten de kinderen dat het een lieve lust is. Dagelijks wordt ik getrakteerd op nieuwe krijttekeningen op de stoep of een heus kamp in het belendende maïsveld. Het doet me denken aan mijn kindertijd die ook zo onbezorgd was.

    Geliked door 1 persoon

  7. De wereld door de ogen van een kind ziet er veel eenvoudiger uit…

    Geliked door 1 persoon

  8. douryeh zegt:

    Rozenbotteljam kon je vroeger kopen. In van die glazen potten met deksel. Mijn kinderen computerden veel, doch ook speelden ze heel veel buiten 💚💙

    Geliked door 1 persoon

  9. Rebbeltje zegt:

    Die rozebotteljam nog nooit gemaakt…we hadden veel fruit in de tuin dus genoeg andere dingen om jam van te maken. Gelukkig zie ik bij onze kleinkinderen dat ze volop mogen ontdekken in de buurt en spelen. De 2 oudste dochters wonen in de stad en ik betrap me er zelf op dat ik denk dat dat toch heel anders is dan een dorp. Maar eigenlijk scheelt het niet zoveel…speelden wij op een braakliggend veld om in bomen te klimmen, doen zij in een park in de buurt 😉
    Groetjes en fijn weekend

    Geliked door 1 persoon

  10. Mooi pleidooi voor het goeddeels verloren gegane buitenspel.

    Geliked door 1 persoon

  11. Hans zegt:

    Onbezorgd buiten spelen in de nog niet met auto’s overbevolkte straten. Ruimte om stoeprandje te spelen, hinkelen met een zand gevuld oud schoenpoetsblik. Maar ook met magneet (van oude dynamo) aan touwtje vissen naar dubbeltjes in het kelderraamputje voor de deur van de kruidenier op de hoek. Kattenkwaad soms een beetje, spaarzaam. 😉

    Geliked door 1 persoon

  12. meninggever zegt:

    Wij hadden geen bossen in de buurt. Hooguit een park, want dat was en is in de grote stad goed geregeld. En natuurlijk dat Amsterdamse Bos met haar weides, zwemplekken, heuvels en zo meer. Toen mocht je daar veel meer dan nu. Alles gereguleerd, want anders raken de dieren van streek of de bomen. Maar voor stadsbewoners is groen belangrijk. De straat was onze speelplek. En de weg kenden we feilloos. Maar..iedereen sprak de zelfde taal, hield zich aan de normen en waarden die toen golden en als je de weg even kwijt raakte was er altijd wel een volwassene die je de weg wees. Kom daar nu maar eens om. Onze zoon groeide eerst op in de Bijlmer,tussen kinderen van zijn leeftijd. Veel uit andere landen. Hij verstond hun taaltje beter dan zij hem. Later in Almere was de wereld een grote zandbak. Niet meer om te scheppen maar om met vrienden van daar de wereld te ontdekken. Door schade en schande wijs geworden. En wij hadden soms de zenuwen rond wat hij nu weer uitspookte….Maar gelukkig allemaal goed gekomen…

    Like

  13. elsjeveth zegt:

    Prachtige lofzang op het onbekommerd buitenspelen en mensen aanspreken. Gelukkig gebeurt dat hier in de buurt ook nog, tolken voor papa mama of de grootouders is heel vertederend om te ervaren. De kinderopvang hier tegenover is een heerlijke smeltkroes van onze multi-culturele samenleving.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.