De Indonesische onafhankelijkheid

Op Wikipedia lees ik het volgende: De Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog (Indonesisch: Revolusi Nasional Indonesia) begon kort na de capitulatie van Japan op 15 augustus 1945, gevolgd door het uitroepen van de Republiek Indonesië op 17 augustus 1945, en eindigde met de overdracht van de soevereiniteit over de kolonie Nederlands-Indië (uitgezonderd Westelijk Nieuw-Guinea) door het Koninkrijk der Nederlanden aan de Verenigde Staten van Indonesië in december 1949. Met het in het leven roepen van die Verenigde staten van Indonesië werd echter slechts ten dele tegemoetgekomen aan de eisen van de opstandelingen die de volledige onafhankelijkheid hadden geproclameerd.

Op achtjarige leeftijd zag ik voor het eerst iemand uit Indonesië. Mijn moeder vertelde mij een verhaal van een Baboe die als aangenomen familielid mee naar Nederland is gekomen. En voor de kinderen in het gezin zorgt.

Van geschiedenislessen herinner ik mij vooral de VOC-mentaliteit zoals de Nederlandse minister-president Jan Peter Balkenende deze gebruikte in zijn politieke debatten.

Via een schoolvriendje kom ik in aanraking met de Stichting Pelita. Pelita zet haar kennis en kunde over de zorg voor ouderen met een (oorlogs)achtergrond in Nederlands-Indië ook in ten behoeve van andere groepen ouderen met oorlogservaringen.

Uit de begintijd van GroenLinks herinner ik mij zeer heftige discussies tussen verschillende GroenLinks leden met wortels en achtergronden in de voormalige kolonie Nederlands-Indië. Heftige emoties kwamen naar boven in deze discussies.

Ik bezocht Westerbork. Waarna ik ontdekte dat alle voormalige kampen uit de Tweede Wereld Oorlog in Nederland gebruikt zijn om Molukse families op te vangen en te huisvesten. Treuriger kan niet in mijn ogen …

Later lees ik een boek over de nazaten van Ghanese militairen. Dienend en vechtend in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger hebben deze Ghanese militairen een leven en gezinnen in Azië opgebouwd. En na de onafhankelijkheid zijn deze gezinnen en families met Afrikaanse wortels vanuit Azië in Nederland (Europa) terecht gekomen. Vrijwillig/gedwongen over de wereld zwerven?

In de Bijlmermeer ontmoet ik Javanen en leer ik Saoto te waarderen. En ook hier blijkt het weer dat de koloniale geschiedenis van Nederland Nederlandse families met wortels in drie werelddelen voortbrengt. Van Azië via Zuid-Amerika in Nederland Europa terecht gekomen. Vrijwillig/gedwongen over de wereld zwerven?

Bij een bezoek aan Indonesië biedt onze Koning excuses aan de Indonesische bevolking.

En dit jaar wordt steeds duidelijker dat de eerder geroemde VOC-mentaliteit een zeer zwarte, donkere, lugubere en bloeddorstige werkelijkheid is geweest.

Ik eet mijn buik de wereld rond. En de Indonesische keuken vervult daarin een belangrijke rol. Maar de afschrikwekkende wijze waarop Nederland de bevolking van Indonesië heeft uitgebuit? Het boek Max Havelaar van Multatuli is wellicht een geromantiseerde weergave van de gruweldaden die nu steeds meer naar boven komen?

In onze Eerste en Tweede Kamer zitten democratisch gekozen politici. Waarvan een aantal roept en schreeuwt dat mensen met niet-Nederlandse achtergronden gedeporteerd moeten worden. Mag ik pleiten voor meer onderzoek naar de Nederlandse Geschiedenis? De handel en wandel van de Nederlandse Regering, bedrijven en Nederlanders heeft over de hele wereld nogal wat schandplekken veroorzaakt.

Over Rob Alberts

Mensen, natuur, de aarde, planten en dieren hebben mijn interesse. Monumentale Bomen fascineren mij. Onderwijs is mijn passie. In 1988 ben ik in de Bijlmermeer komen wonen. De mensen, het groen, de andere manier van bouwen / wonen hebben mijn hart gestolen. Zonder ver te reizen is hier de hele wereld binnen handbereik. Rondom mijn huis geniet ik vooral van de Familie Pimpelmees. In december 2009 ben ik gaan bloggen over wat mij opvalt of wat mij bezig houdt.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, Politiek. Bookmark de permalink .

21 reacties op De Indonesische onafhankelijkheid

  1. Rebbeltje zegt:

    Je laatste zin blijft hangen
    Onder het mom van hulp werd veel leed verdeeld

    Geliked door 2 people

  2. Karel zegt:

    Waarvan een aantal roept en schreeuwt dat mensen met niet-Nederlandse achtergronden gedeporteerd moeten worden. deze moeten worden gedeporteerd , zeg naar het optrekje van die blaaskaak trump

    Geliked door 2 people

  3. Willem zegt:

    “Ik bezocht Westerbork. Waarna ik ontdekte dat alle voormalige kampen uit de Tweede Wereld Oorlog in Nederland gebruikt zijn om Molukse families op te vangen en te huisvesten. Treuriger kan niet in mijn ogen …”
    Als 7-jarig kind in 1951, zag ik voor het eerst iemand die een andere huidskleur had dan ikzelf of mijn vriendjes. Ze kwamen met een bus van de fa Harmanni uit Assen die bij de school waarop ik sinds enige maanden zat, allemaal bruine jongens en meisjes ‘uitspuugde’ (niet oneerbiedig bedoeld hoor) die onderling een taaltje spraken waar we echt niets van konden maken. Het waren Ambonese kinderen waarvoor in de Schattenberg (het voormalige Kamp Westerbork (klemtoon op de LAATSTE lettergreep!!!, er is geen Drent die van huis uit het voorvoegsel ‘Wester’ gebruikt. Die zegt gewoon Börk), maar sinds 1938 opvangplek voor uit Duitsland gevluchte Joden), nog geen plek was.
    Als persoon die geboren en getogen is in de gemeente Westerbork heb ik nog altijd moeite met de benaming “Kamp Westerbork”. Het ligt echt tegen de noordgrens van de voormalige gemeente Westerbork. Een paar honderd meter noorderlijker of noordwestelijker en het was gemeente Assen of Beilen geworden en
    dezelfde afstand noordoostelijker en het was gemeente Borger geworden.
    Even voor de gedachte; de gemeente Westerbork herbergde in de jaren ’40 en ’50 minstens 3 opvang- c.q. werkkampen uit of voor de oorlogstijd waarin de jaren ’50 Molukkers in opgevangen werden. Naast de Schattenberg nabij Hooghalen, ook nog de Pieterberg in het dorp zelf en aan de zuidgrens, nabij Hoogeveen, ook het Kamp Mantinge (Stuifzand). Buiten die kampen kende n we ook nog enkele ‘heropvoedingskampen voor asocialen’ in Drenthe, waarvan ‘Veenhuizen’ nog steeds landelijke bekendheid geniet.
    Wat ik wel even benadrukken wil is dat de meeste kampen er al waren voor de Duitse bezetting en veelal gebouwd zijn door of onder auspiciën van de Nederlandse overheid. Extra pijnlijk in dit geval is wel dat de joodse gemeenschap de kosten gedragen heeft voor de bouw en huisvesting van Kamp Schattenberg.
    Tot slot nog even over de naam ‘Schattenberg’. Dat is vanouds de naam van de streek waar het kamp gebouwd is eind dertiger jaren en is waarschijnlijk terug te voeren op grafvondsten een prehistorisch grafveld. Voordat het kamp gebouwd was, stond er al een boerderij met de naam “De Schattenberg”

    Geliked door 2 people

  4. (de Indonesische keuken vervulT daarin een rol)
    De kolonisatie-verhalen van Nederland die nu naar boven komen zijn niet altijd om trots op te zijn (zo was het ook bij de énige kolonie die België ooit heeft gehad onder Leopold II – Congo).

    Like

  5. Bertie zegt:

    Nederland heeft inderdaad nogal al wat teweeg gebracht, voor een ministaatje belachelijk veel..
    Maar vergeet andere kolonisators niet Rob, de Aziatische en Afrikaanse inbreng, toen en nu. En de huichelarij in een paar andere westerse landen.
    We hoeven niet net te doen alsof alleen Nederland waardeloos handelde.

    Geliked door 1 persoon

  6. Rob Alberts zegt:

    Klopt! Het inmengen in het leven van anderen vind ik altijd een gruwel.
    Het geromantiseerde Franse Vreemdelingen Legioen of zogenaamde noodzakelijke UN vredesmissies het zijn voor mij gewelddadige ingrepen waar ik niets mee heb.

    Geld, macht, grondstoffen en delfstoffen met een politiek of religieus sausje geeft vooral veel leed.

    Vredelievende groet,

    Geliked door 2 people

  7. Gmt zegt:

    David van Reybroeck schreef een boeiend boek daarover: Revolusi.’ ‘Ik heb een kant van Nederland leren kennen die me tegenviel.’ aldus de auteur na afloop van zijn zeer grondige studie.

    Like

  8. Herman zegt:

    Een mooi maar ook wel gruwelijk boek over de ervaringen van een Indo, eerst in Nederlands-Indië, daarna in Nederland, is “De tolk van Java” van Alfred Birney.
    Momenteel ligt “Aarde der mensen” op mijn kastje, van Pramoedya Ananta Toer, die het verhaal vertelt vanuit Javaanse ogen.
    Was 20 jaar getrouwd met een Molukse en heb van de binnenkant gezien hoe rottig de Nederlanders waren (en soms nog zijn).

    Droevige groet,

    Geliked door 1 persoon

  9. marieclaire zegt:

    @Willem Door een veelheid aan Drentse dialecten in mijn jeugd kwam ik er niet meer uit en ben ABN gaan spreken. Mijn opa is vast blijven houden aan het Rotterdams. Hij is noodgedwongen in Drenthe blijven wonen. Daar zit een pikant verhaal aan vast. Hij ging voor de gemeente Havelte werken, waar ik geboren maar niet gebleven ben. Overigens was mijn opa al voor mijn geboorte overleden.
    Je maakt me wel nieuwsgierig naar die andere kwalificaties. Ik voel me bevoorrecht in Zuid-West Drenthe te wonen, maar je kwetst me daar niet mee, hoor.

    Like

  10. staartje zegt:

    Mooi verwoord. De laatste alinea blijft hangen.
    Ik weet dat ik als 11-jarige verward was door wat ik op school leerde over politionele acties. Wat waren dat? Ik snapte er niet veel van. Thuis werd er niet over gesproken. Mijn vader had gevochten in Indonesië. Jaren later realiseerde ik me dat het gewoon een ordinaire oorlog was gedreven door belangen. Het trieste is dat het huidige Nederland er ook niet fijn uitziet. Het zoeken naar oplossingen, solidair zijn en draagt elkanders lasten zijn ver weg.

    Geliked door 1 persoon

  11. Dhyan zegt:

    Deporteren is niet alleen een akelig woord maar het is onmenselijk mensen die gevestigd zijn op een zekere plaats onder dwang daarvan te verwijderen. Ik vraag me wel met stijgende verbazing af waarom wij het allemaal toch zo vanzelfsprekend vinden mensen overal uit de wereld in dit inmiddels overvolle land gelegenheid te geven zich hier te vestigen. Het is niet goed voor het behoud van hun eigen alsook voor het behoud van onze eigen cultuur. Al dat gesleep met mensen en goederen over de wereld uit economische motieven zou toch afgelopen moeten zijn.

    Like

    • Rob Alberts zegt:

      Met medemenselijkheid, menslievendheid en internationale afspraken worden vluchtelingen en asielzoekers in Nederland opgevangen.

      Dit staat los van het gesleep met grondstoffen en (half-)producten over de wereld om goedkope arbeidskrachten uit te buiten en alleen naar winst te kijken.

      Contact maken en leggen met andere culturen geeft vooral een gevoelsmatige en intellectuele verrijking.

      Vriendelijke groet,

      Like

  12. meninggever zegt:

    Het verplaatsen in de tijd…het blijft lastig voor mensen anno 2022 die helemaal niet meer weten hoe de wereld er een paar eeuwen terug uitzag. Grote landen of scheepvarende naties zoals Engeland en Nederland ontdekten (..) overal nieuwe delen van de Aarde en zagen al snel dat daar zaken te halen waren die hier geld opleverden. Verrijking van de samenleving ook, de keuken werd er beter door, we leerden planten en groenten kennen die in onze streken tot dan onbekend waren. Andere staten zochten en vonden goud, zilver en zo meer. Nederland had met Indie een belangrijke troef in handen. De lokale stammen werden gezien als onderontwikkeld. Die hield men er wel onder…. Andere eilanden vielen onder de Portugezen of Britten. En vergeet niet dat het hele Indische gebied door de Britten werd gecontroleerd. Waren de Indiers uit op omverwerpen van onze macht? Tot 1941 niet. Wel de opstandelingen van fanatiek islamitische aard die het aan de stok kregen met Nederlandse legereenheiden. Maar pas toen de Japanners ons leger en volk daar onder de voet liep en de voormalige ‘overheersers’ in de vreselijke kampen op sloot waar ze vier jaar lang werden uitgehongerd, vernederd, verkracht of vermoord zagen de naar onafhankelijkheid strevende Indiers kans om de uitgemergelde en net uit de kampen komende bezetters (want zo noemden ze die lui nu) aan te vallen en net zo vrolijk te vermoorden. Politionele acties waarbij dienstplichten uit Nederland die kant op moesten om te vechten, zorgden voor veel ellende. Er vloeide veel bloed aan beide kanten. En de economische belangen van Nederland kregen een grote knauw. Zo zeer zelfs dat men op enig moment (paar jaar later) besloot om Indie op te geven. Het werd Indonesie. Opvallend genoeg gaven Nederlandse mensen daar hun Indonesische opvolgers trainingen over hoe je een plantage moest runnen of een vliegtuig moest bedienen. De Molukkers waren onderdeel van het Nederlandse leger daar en vertrokken met de blanken mee naar Nederland. En kwamen hier terecht in een soort vacuum. De regering Drees beloofde hen dat ze binnenkort (..) terug zouden keren naar de Molukken. En dus wilden deze Ambonese gemeenschap geen Nederlands paspoort, geen vast huis, helemaal niks. Ze wilden terug. Dat men ze onderbracht in kampen zoals beschreven is schandelijk. IK heb die behuizing ook gezien en vond het vreselijk. Maar ja, het was 70 jaar geleden en andere tijden. Toen duidelijk werd dat de Indonesische regering niets op had met de overwegend christelijke Molukkers kwamen deze mensen hier klem te zitten. De frustraties nog steeds heel groot. Vandaar ooit ook de kapingen van treinen en andere protesten. Vergeten wordt ook dat Indonesie zich ineens ook stortte op Nieuw-Guinea dat helemaal niet tot hun grondgebied behoorde en waar de Papoea-stammen niet ongelukkig waren met de Nederlandse (en Australische) bestuurders. Een oorlog was opnieuw nodig om ook dit land in te lijven bij de Islamitische Republiek Indonesia. Opvallend is dat veel Indische Nederlanders hier veel toevoegden aan onze Maatschappij. Mensen integreerden snel, spraken de taal als geen ander, leverden ons een geweldige keuken, prachtige verhalen en ook cultuur. En ook niet vergeten dat de regering in Djakarta al snel hulp zocht bij de Sovjet-Unie. En daar werd men in Washington bepaald niet blijer van….Kortom…de geschiedenis kent iets meer kanten dan in het verhaal van Rob wordt weergegeven,.

    Like

    • Rob Alberts zegt:

      In deze meer persoonlijke blogpost beschrijf ik iets van mijn eigen leven en belevenissen.
      Op geen enkele wijze probeer ik een wetenschappelijke verantwoorde geschiedschrijving te maken.

      Wel vraag ik uitdrukkelijk om een nieuwe verantwoorde actuele geschiedschrijving: Mag ik pleiten voor meer onderzoek naar de Nederlandse Geschiedenis?

      Ik lees jouw reactie ook maar als een persoonlijke weergave?

      Vriendelijke groet,

      Like

      • meninggever zegt:

        Nou, ik ben nogal van de geschiedschrijving. En als je die feitelijk volgt komt er een wat milder beeld uit over wat zich voor en na WO2 afspeelde, maar zie je ook dat wij door het geklungel van onze regering na de oorlog de Molukse kwestie echt wel even mogen aantrekken. Nu kreeg ik wel een degelijke opleiding met vaderlandse geschiedenis centraal. Feitelijk, niet gekleurd. Want als je met een regenboogbril op naar die gescheidschrijving kijkt zie je allerlei zaken die wel iets genuanceerder lagen dan die kleurtjes te doen zien. De Indische kwestie is er een met aan onze kant alleen maar verliezers. Gelukkig bleek dat latere regeringen daar en hier het aardig met elkaar konden vinden en we als zodanig snel weer goede zaken konden doen. Molukkers en Papoea’s het kind van de rekening. Net als de nabestaanden van de Nederlandse slachtoffers die er heen werden gestuurd om orde op zaken te stellen. Het leed van de Indonesische bevolking is helaas oncontroleerbaar. Hoe omvangrijk ook…. Van de Japanse kampen weten we wel weer het e.e.a. Onderdeel van die zelfde geschiedschrijving…

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.