Grote broer leeft van cookies

Eerder schreef ik over de alom vertegenwoordigde afstandsbedieningen. Nu wil ik het hebben over de grote broer en de cookies. Iedereen wil privacy. Maar tegelijkertijd talloze apparaten aangesloten op het internet. Websites met cookies regelen op afstand, buitenshuis en/of in huis apparaten en hulpmiddelen. Hackers proberen toegang te krijgen tot deze internet gestuurde huizen en apparaten. Maar de website bedrijven verzamelen ook prive-gegevens. Wie is wanneer en waar in het huis aanwezig of juist afwezig?

De verzamelde gegevens worden voor extra merchandise en advertenties gebruikt. Waarbij het niet altijd duidelijk is wie toegang tot deze gegevens heeft en/of kan verkrijgen.

Bij het lezen van nieuwsberichten, kranten, tijdschriften en publicaties gaat het op dezelfde manier. Eerst de cookies van de Grote Broer toestaan. Daarna kan er pas gelezen worden. Papieren versies van kranten, tijdschriften en andere publicaties zijn bijna niet meer rendabel te printen, verspreiden en/of te verkopen.

Jazeker, ik lees nog steeds liever van papier. Toch zit ik ook meer en meer naar een scherm te turen. Het digitaal toetsen en werkstukken nakijken is een vaardigheid die ik mij niet meer heb eigen gemaakt. Terwijl ik toch het voordeel van online lessen voor chronische zieke leerlingen, tijden van Corona Lockdown en andere vormen van afstandsonderwijs wil benadrukken! Steeds meer onderwijsinstellingen weten het online onderwijs te gebruiken en te verbeteren.

Mijn papieren bibliotheek is groot. Maar actuele informatie is steeds meer online en digitaal.

Er zijn mensen die liever in het verleden leven. Er zijn mensen die angst hebben voor de nieuwe technologieën. Jazeker, ook ik heb mijn vraagtekens bij de zogenaamd noodzakelijke cookies. Zoals ik ook mijn zorgen heb voor mijn privacy en de verzamelde gegevens.

Toch kijk ik liever vooruit dan dat ik terug ga naar verouderde systemen.

Geplaatst in Geen categorie | 30 reacties

Twee deuren verder

Na mijn verhuizing kijk ik naar buiten. Tegen mij zelf zeg ik dat dit mijn laatste verhuizing is. De volgende dag lees ik de letters op de flat achter mijn huis. Ik krijg van mijn buren de uitleg dat die flat voor bejaarden is gereserveerd.Het grasveld rondom het gebouw staat vol met Canta’s, scooters en een berg fietsen. De bandensporen door het gras geven de indruk dat er geregeld een rally gereden wordt. De gigantische bergen zwerfvuil schreeuwen om prullenbakken. Maar tijdens de rally hoeft er niet uitgekeken te worden naar een prullenbak. Want die zijn er helemaal niet!

De meest bizarre verhalen gaan er de ronde over wat er binnen gebeurd. Vreemd genoeg weet de pers het naburige winkelcentrum en metrostation wel te vinden. Maar dat wat er bij de bejaarden gebeurd blijft ongezien of ongehoord. En steeds weer word ik gecorrigeerd. Ik noem het steeds een bejaardenhuis. En dan krijg ik te horen dat het een complex is voor bijna 500 senioren. Twee kamer appartementen, eigen keuken, douche, toilet, balkon of tuintje en een kleine berging.

Via, via hoor ik dat Hermanus en Hermiene, neef en nicht, in zo’n berging wonen. Samen slapen ze op een luchtbed. Ze betalen €400,-/maand aan een van de bewoners voor hun slaapplek. Hermanus probeert als klusjesman, schilder en tuinman wat geld te verdienen. Hermiene wil graag schoonmaken en voor kinderen zorgen. Hun uurtarief zakt soms onder de €10,-. Maar zelfs dan hebben ze vaak geen werk.

Opeens staat er een traumahelikopter op het grasveld. Langzaam komen de verhalen naar buiten. Vader de steun en toeverlaat van een moeizame zoon is vermoord. In plaats van de benodigde professionele hulp was zoonlief aangewezen op zijn zeer betrokken maar onmachtige vader. Zoonlief zal er verder mee moeten leven dat hij zijn eigen vader heeft vermoord. De directe buren hebben er een traumatische ervaring bijgekregen.

De traumahelikopter en alle hulpdiensten zijn al weer even verdwenen. De journalisten hebben nauwelijks hun gezicht laten zien. En in de nieuwsberichten is het huiselijke drama nauwelijks beschreven.

Twee deuren verder en zoveel leed en verdriet.

Verhuizen wil ik niet meer. Wellicht dat een seniorenwoning mijn toekomst wordt? Maar of ik dan nog in deze stad of dit land wil wonen? De hulpdiensten hebben alles gedaan om een leven te redden. Maar of de Nederlandse Zorg er alles aan heeft gedaan om vader en zoon te ondersteunen? En of ons land in staat is om bijvoorbeeld voor Hermanus en Hermiene een betaalbare woonruimte te bouwen en te verhuren? Zijn de rijkere Nederlanders bereid om een redelijk uurloon uit te betalen voor klusjesmannen en schoonmaaksters?

Een onderzoekende journalist kan twee deuren verder de teloorgang van de Nederlandse Welvaartstaat in beeld brengen. Ik ben tenslotte maar een blogger …

Geplaatst in Geen categorie | 20 reacties

Fietsende ondernemer gezocht

Jesse de Wit van het concept van Verpakkings Vrij Vegan zoekt een fietsende ondernemer:
De komende weken op zoekt Jesse naar een ondernemer (of groep ondernemers) die met Verpakkings Vrij Vegan een nieuwe kant wil opslaan: dat betekent waarschijnlijk niet (volledig) verpakkingsvrij, niet (volledig) vegan of niet bezorgen. Weet jij dus iemand met ondernemerszin? Jesse hoort het graag van een van de lezers!
De komende paar weken komt Jesse sowieso nog verpakkingsvrije boodschappen bezorgen en bestaande bestellingen worden dus zeker geleverd. Tot snel aan de deur! Schrijft hij aan zijn klanten in een e-mail.

Vegan kaas van Amsterdamse kaasmakers, Nederlandse sojamelk en soyghurt van de https://nieuwemelkboer.nl/ , vleesopvolgers van Amsterdamse en Nederlandse makelij, thee en koffie van Amsterdamse ondernemers, vers geoogste produkten uit Amsterdam en omgeving. Kijk op https://verpakkingsvrijvegan.nl/ voor de diverse produkten en het verpakkingsvrij met of zonder statiegeld verpakkingen bezorgen m.b.v. een elektrisch ondersteunde bakfiets.

Jesse vervolgt zijn loopbaan als ict-er. Maar een sportieve ondernemende fietser is voor de huidige en toekomstige klanten welkom!

Iets over Jesse: Jesse de Wit is in 2020 met het plan voor Verpakkings Vrij Vegan gekomen vanuit persoonlijke ergernis: in zijn streven om afval zo veel mogelijk te voorkomen, bleef zijn belangrijkste bron van afval de verpakkingen van soja-yoghurt en vegetarische burgers. Beide zijn onmogelijk om verpakkingsvrij te kopen: dit moet beter kunnen – anno 2021 is er genoeg technologie, milieubewustzijn en organisatiekracht voor een nieuwe oplossing voor dit probleem. Jesse is de drijvende kracht achter Verpakkings Vrij Vegan, maar krijgt veel hulp en advies van heel wat anderen.

Wie zich hierin herkent? Neem contact op met Jesse. En wellicht worden jullie partners of wil je zelfs zijn bedrijf overnemen?

Het concept: Steeds meer mensen eten vegetarisch of veganistisch. Ook proberen steeds meer mensen hun afval te reduceren door (plastic) verpakkingen te vermijden. De combinatie blijkt echter dubbel lastig, omdat veel specifiek veganistische producten nergens (plastic) verpakkingsvrij te krijgen zijn. Verpakkings Vrij Vegan vult deze niche. Amsterdammers kunnen veganistische verpakkingsvrije boodschappen bestellen en die wordt per bakfiets thuis afgeleverd in (naar keuze) statiegeld potten of zelfs je eigen potten, pannen en flessen!

De producten: Steeds vaker worden nieuwe producten niet ontwikkeld door grote bedrijven maar van onderop. In Amsterdam en omgeving zijn tal van bedrijven die vernieuwende en veelal milieuverantwoorde producten maken. De producten van Verpakkings Vrij Vegan zijn zo veel mogelijk lokaal en biologisch geproduceerd. De kortste weg van producent naar bord is de bakfiets van Verpakkings Vrij Vegan!

Het assortiment: Assortiment
Verpakkings Vrij Vegan biedt geen volledig assortiment, maar biedt voor veganisten relevante producten die elders nauwelijks tot niet (plastic) verpakkingsvrij te krijgen zijn. De producten zullen zoveel mogelijk biologisch van oorsprong zijn en lokaal geproduceerd worden. Er zijn dus vega-burgers en kaas, sojadank en soyghurt, thee en diverse kruidenierswaren.

Contactgegevens: https://verpakkingsvrijvegan.nl/index.php/contact/

Geplaatst in Geen categorie | 5 reacties

Opa vertelt …

Zonder (klein-)kinderen heb ik de leeftijd van grootouders bereikt. Herinneringen uit mijn jeugd zijn hedendaagse kinderen onbegrijpelijk en onvoorstelbaar. Trots mocht ik vroeger de kolen uit de schuur naar binnen halen. Maar de aan/uit-knop van de tv was voor mij verboden. Waarbij ik nog steeds moet terugdenken aan een klasgenoot op de lagere school. Hij vertelde dat hij voor ons huis naar onze kleuren tv had staan turen. Een tv hadden wij nog niet. En de kleuren tv bestond toen nog niet. Bleek dat hij vol bewondering naar het tropisch aquarium van mijn vader heeft staan kijken.

Maar terug naar een aan/uit-knop. In elk huis liggen her en der allerlei afstandsbedieningen. En rond kijkend vallen in alle hoeken vooral de rode staandebij-lichtjes op. Naar een apparaat lopen om het aan te zetten wordt niet meer gedaan. Terwijl op heel veel mobieltjes weer wel een stappenteller geïnstalleerd is. Het sluipverbruik van staandebij-lampjes wordt met de energierekening betaald. De stappenteller is dan weer een besparing op de kosten van een sportschool?

Geplaatst in Geen categorie | 34 reacties

De uitzonderingen

Van diverse kanten werd er in mijn omgeving kritiek geuit over de samenstelling van het nieuwe kabinet. Er ontbrak een noodzakelijke minister van Surinaamse afkomst. Dit was nog voordat Franc Weerwind genoemd werd als kandidaat voor Kabinet Rutte IV. Terwijl de kritiek rond zoemt bedenk ik mij dat het aantal stemmers in Amsterdam-ZuidOost altijd bedroevend laag is. En het ledental van politieke partijen in Amsterdam-ZuidOost ook te verwaarlozen is.

Voor buitenstaanders staat Amsterdam-ZuidOost slecht bekend. Regelmatig worden verhalen verteld over hand-ophouders. Maar ook de verbanden tussen lokaal bestuur en subsidie-vretende organisaties worden graag doorverteld.

Caroll Sastro is hierin een uitzondering. Diverse belangengroepen zijn door haar opgestart. Diverse acties zijn door haar georganiseerd. Ik schreef al eens een blogpost over haar.

https://robalberts.wordpress.com/2019/01/02/caroll-sastro/

In Amsterdam-ZuidOost spelen diverse onderwerpen. Een grote groep verontrustende bewoners vechten tegen windmolens. Een nieuwe groep heeft een petitie opgestart tegen een eventueel Eroscentrum achter het voetbalstadion. Het gekrakeel is luid. En de lokale pers geeft er aandacht aan. Maar er is meer, veel meer mogelijk. lid zijn van een politieke partij. Meepraten en schrijven van de politieke idealen en uitgangspunten van een politieke partij. Natuurlijk is gaan stemmen de kleinste moeite in dit geheel. Niet stemmen maakt dat anderen over jouw leven mogen beslissen !!!

Terug naar Caroll Sastro. In mijn eerder blogpost beschrijf ik een deel van haar activiteiten. Waarom ik daar nu weer over schrijf? Samen met haar helaas te vroeg overleden maatje Ronald Blonk heeft zij bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen een politieke campagne gestart. Bij de vorige lokale verkiezingen was zij beschikbaar om de politieke arena te betreden. Bij de eerste bekendmaking voor de komende verkiezingen zie ik weer haar naam en politieke lijst verschijnen.

Caroll Sastro wordt dus wederom vernoemd als deelnemer aan de komende gemeenteraad- en stadsdeel-verkiezingen. Jammer genoeg schrijft Caroll mij dat zij deze keer niet deelneemt aan de lokale verkiezingen. Begrijpelijk maar ook zeer jammer.

Met respect en bewondering kijk ik daarnaar. Caroll Sastro is een echte doorzetter. Waarbij zij in de loop der jaren ook heel goed geleerd heeft hoe burgerparticipatie en politiek bewustzijn samen gaan. Zij is voor mij een van de voorbeelden van zelf actief aan de slag gaan met belangrijke politieke onderwerpen.

Dennie Armelita is ook een uitzondering. Ik leerde Dennie kennen als de chauffeur van Carlos. Met Carlos, een omgebouwde electrische, volledig op zonne-energie werkende wagen rijdt Dennie door heel Amsterdam. Over Dennie schreef ik ok een blogpost: https://robalberts.wordpress.com/2019/06/15/dennie-armelita/ Maar Dennie is in de tussentijd meer gaan doen. De Kazerne, de oude brandweerkazerne naast Winkelcentrum Reigersbos, Is een van de plekken waar Dennie samen met anderen een ontmoetingsplek voor jonge en oude buurtbewoners heeft geopend. Maar zo zullen de mensen uit postcodegebied 1106 en 1107 nog veel meer activiteiten van Dennie kennen. Dennie vertelde mij dat hij gevraagd is om zich verkiesbaar te stellen voor de bestuurscommissie in Amsterdam-ZuidOost. Zelf vertelt hij mij: Dat hij alleen voor en samen met de bewoners aan de slag wil. Dennie is beschikbaar voor een plek in de lokale bestuurscommissie van Amsterdam-ZuidOost.

En als laatste wil ik mijn buurjongen Ayoub Taj noemen. Zijn vader zocht indertijd contact met mij. De frauderende bestuurders en directeuren van 2 Islamitische basisscholen maakte hem woedend. Of ik met mijn politieke contacten mee wilde helpen om deze mistoestanden aan de kaak te stellen. Ayoub liep samen met zijn zuster mee als ik het zwerfvuil in Kantershof ging opruimen. Nu is Ayoub bezig met zijn tweede universitaire studie. En groeten wijn elkaar als hij bij zijn ouder op bezoek komt. Op de presentatie voor de gemeenteraad staat nu Ayoub Taj. Voor mij is Ayoub een voorbeeld voor de toekomst van Nederland. Kind van Amsterdam-ZuidOost, hoog opgeleid, meertalig, betrokken en hij heeft gevoel voor humor. Het scouten van geschikte kandidaten is er dus wel degelijk in Amsterdam-ZuidOost. Ayoub is beschikbaar voor een plek in de Amsterdamse gemeenteraad.

Ik heb heel veel respect voor alledrie deze mesen. Ik gun alledrie het verwezenlijken van hun politieke idealen. Alleen door actief met mensen en je omgeving aan de slag te gaan valt er wat te bereiken. Langs de zijlijn NEE roepen is namelijk nooit een oplossing. Ik ga in ieder geval wel stemmen. En dat ik actief lid ben van een politieke partij is elders op mijn blog te lezen.

Tegelijkertijd weet ik ook dat de komende verkiezingen de meeste mensen in Amsterdam-ZuidOost weer niet gaan stemmen ….

Of zal het afzijdig blijven kantelen? En zullen de bewoners van Amsterdam-ZuidOost wel gebruik maken van hun stemrechten?

Geplaatst in Geen categorie | 23 reacties

Een bizarre jaarwisseling

Even na Sinterklaas krijg ik de vraag of ik een dakloze vrouw een slaapplek wil geven. Mijn huis is te groot voor mij. En er staat al jaren een slaapkamer leeg. Een luchtbed wordt meegenomen. Al blijkt dat vooral heel erg koud te zijn. Elisa is in Nederland gewend om met Sandra en haar dochter in hetzelfde bed te slapen. Overgekomen uit een Tropisch land, met zomerse moderne, modieuze kleding, maar ook bloot gekleed is het acclimatiseren in Nederland natuurlijk koud, lastig en moeilijk. Op mijn oproep voor een warme matras en/of bed komen diverse reacties. Matrassen, bedden, dekens en dekbedden worden spontaan aangeboden. Geen slaapplek, werk of verblijfspapieren maakt het leven in Nederland moeilijk en lastig. Maar van alle kanten wordt er hulp aangeboden. Er komen ook praktische tips. Er worden diverse taalscholingen aangereikt. Verwijzingen naar juridische ondersteuning stromen binnen.

Prachtig hoe mensen niet oordelen of veroordelen maar vooral concrete hulp aanbieden. Met een rondje door het winkelcentrum laat ik Elisa een flinke boodschappentas vullen. De kreten van geluk en herkenning zijn mooi om te horen bij het bezoeken van de kleinere locale winkels. Met een ongekende handigheid worden met een mobiel geschreven teksten en uitgesproken zinnen vertaald. De vertaal apps en websites geven in de korte gesprekken ook hilariteit. Niet elke vertaling klopt. En soms komen er onverwacht en onbedoeld de meest schunnige woorden en opmerkingen.

Elisa vult mijn voorraadkasten en koelkast met haar inkopen. Sandra neem ik daarna op sleeptouw om voor haar en haar kleine dochter warme winterkleding en schoenen te kopen. En ook zij neemt een welgevulde boodschappentas met eten mee naar haar huis.

De voor mij vreemde taal, de andere cultuur en het voor mij onbekende klimaat blijven mij verbazen. Zet mij aan de andere kant van de wereld neer en ik kan mij op geen enkele manier redden. Sandra is hier al wat langer. Ondanks de Lockdown is zij in en rondom Amsterdam bij verschillende huishoudens de illegale en onderbetaalde poets- en wasvrouw. Elisa wil hier op een zelfde manier een bestaan opbouwen.

Sandra vertelt dat zij het begin van een universitaire studie bouwkunde heeft gevolgd. Of haar zwangerschap er voor heeft gezorgd dat zij haar studie heeft moeten beëindigen? Ik heb geen idee. Elisa is afgestudeerd accountant. Door onduidelijke redenen heeft dit haar alleen maar werk als kassabediende opgeleverd. En ook Elisa heeft een kindje. Beiden geven aan met hun werk geld naar hun ouders te sturen.

Wat er waar is van de gevolgde opleidingen? Waar de vaders van de kinderen zijn? Heb ik iets te maken met de ontbrekende papieren?

Wat ik wel zie is dat er veel meer mensen in bijvoorbeeld Amsterdam ongeschoold en illegaal werk verrichten. Waarbij een aantal Nederlanders schande spreken van dit gegeven. Maar dat er ook heel veel mensen ver onder het minimum loon deze ongedocumenteerden laten werken. Geen secundaire arbeidsvoorwaarden, geen vakantiegeld, geen dertiende maand, of tripjes naar exotische oorden of wintersportgebieden.Er zijn gratis taallessen aangeboden. De nieuwste taalboeken en de nieuwste taalcursus on line werden beschikbaar gesteld. Voor de kinderen zijn spelletjes, speeltjes, kleding en schoenen verzameld. Als een lopend vuurtje ging het door de buurt. En van alle kanten zijn de mooiste en liefste dingen voor Sandra, Elisa en hun kinderen aangeboden.

De schandalig hoge huren die door huisjesmelkers als Prins Bernhard junior, Wybren van Haga en consorten gevraagd worden voor kamers en woningen? De ongedocumenteerden betalen deze hoge huren grif. Beter hier hard werken en een beetje geld naar ouders en kinderen in het thuisland te sturen. Dan in nog slechtere omstandigheden elders te moeten leven.

De Kerstdagen, oud en nieuw zijn uitbundig gevierd. Met veel eten en muziek is nachtenlang de uitzichtloze situatie even weg geduwd. Maar de harde realiteit blijft altijd aanwezig.

Een bizarre jaarwisseling voor mij, maar ook voor Elisa en Sandra. Waarbij ik vooral de aangeboden hulp uit de meest onverwachte hoeken prachtig vind. Beide dames zijn intussen weer vertrokken. Samen met hun neef Herman en de kinderen hebben ze een woning in onderhuur in Rotterdam gevonden. De herinnering aan een bizarre jaarwisseling achter latend bij mij.

Geplaatst in Geen categorie | 26 reacties

Vattenfall, een verdienmodel

In de Diemer Energiecentrale van Vattenfall wordt met zeer gereduceerde inkoopprijs Aardgas gestookt. Terwijl particulieren een doorberekening van de marktconforme Aardgasprijs betalen betaalt Vattenfall als groot afnemer een gereduceerde prijs voor de grote hoeveelheden Aardgas die in bijvoorbeeld de Diemer Energie Centrale verstookt wordt.

Binnenkort wordt er niet alleen Aardgas gestookt in de Diemer Energie Centrale. Met Europese subsidies worden oerbossen bij de Baltische Zee gekapt en vervoerd voor de stook in de nieuwe Biomassa gestookte Diemer Energie Centrale van Vattenfall. Op zo’n zelfde manier worden moerasbossen in de Verenigde Staten gekapt en in de vorm van kleine gedroogde houtblokjes vervoerd naar de Biomassa gestookte Energie Diemer Centrale van Vattenfall.

Het verdienmodel is duidelijk. Lucratieve prijsafspraken met grote kortingen voor grootverbruikers zijn met de Kabinetten Rutte afgesloten. Zoals er ook maximaal is ingetekend op de Europese Biomassa subsidies.

Zo’n EnergieCentrale heeft ook nog een afvalproduct. Met stoom worden turbines aangejaagd voor de productie van elektriciteit. Die stoom wordt warm water. En dat warme water is een afvalproduct. Nee, de warmte, de energie in dat warme water is een afvalproduct. Het koelen van dit warme water is duur en kost weer extra energie en dus geld.

Het verdienmodel van Vattenfall is goed doorberekend. Dat warme water wordt afgekoeld door alle afnemers van het stadswarmtenet van Vattenfall. De overtollige warmte blijft achter in de woningen van de afnemers. En Vattenfall krijgt het gekoelde water weer terug om te gebruiken in de turbines van de Diemer Energie Centrale waarmee zij elektriciteit maakt. De gebruikers van stadswarmte van Vattenfall hebben niet alleen een prijsverhoging voor gigajuoles warmte, maar ook voor hun elektriciteit ontvangen.

Vattenfall, haar directie en aandeelhouders, strijken de subsidies op. Vattenfall, haar directie en aandeelhouders verhogen zowel de prijs van elektriciteit en de gigajoules van stadswarmte.

Een perfect verdienmodel!

Maar de huurder en bewoners/eigenaren van een woning onder de rook van de (Biomassa/Aardgasgestookte) Diemer Energie Centrale kunnen geen kant op. Want voor het ontkoppelen van de stadswarmte-woning moet eerst de hoofdprijs betaald worden. Er circuleren al bedragen van rond de €50.000,- per woning/aansluiting. En overstappen naar een alternatief is onmogelijk met het de door Vattenfall verkregen monopolie ….

Geplaatst in Geen categorie | 29 reacties

De reacties

Vorige week startte ik een uitdaging. ( https://robalberts.wordpress.com/2022/01/05/een-nieuwe-uitdaging/ )

Ondertussen ben ik aantal dagen met volle en zware vuilniszakken gevorderd. Opvallend zijn de door maaimachines verpulverde bierblikjes, zeer grote aantallen flessen sterke drank, auto-onderdelen en nog veel meer vreemde voorwerpen.

Iemand maakte de opmerking: De mensen in en rondom Koornhorst zullen wel bij zijn met jou. De praktijk is ietwat weerbarstiger:

De verantwoordelijke portefeuillehouders Reiniging en Wonen in Amsterdam(-ZuidOost) of de directie van Rochdale hebben nog geen enkele reactie gegeven op mijn opruimactie.

Mijn SIA- en MORA-meldingen worden netjes geregistreerd en beantwoord. De Reiniging zal alle vuilniszakken verwijderen. Jammer genoeg zonder daadwerkelijk vervolg.

In een warrige email namens Medische Centrum Koornhorst word ik er van beschuldigd dat ik hun entree vervuil. Waaraan wordt toegevoegd dat zij Handhaving gaan inschakelen m.b.t. mijn vervuilende activiteiten.

Een medewerker van Rochdale heeft mij ook aangesproken. eigenlijk wilde deze medewerker mijn verbieden op door te gaan met mijn opruimactie. Tenslotte zorgt de gemeente ervoor dat de omgeving van Koornhorst schoon wordt gehouden. Aldus de medewerker van Rochdale. Waarop hij vervolgde dat hij over twee weken met de bewoners van Koornhorst gaat schoonmaken?

Een voorbijganger reageert met de opmerking dat dit niet mijn taak is. Het is de taak van de gemeente om het zwerfvuil te verwijderen krijg ik te horen.

Via via krijg ik de contactgegevens van een bewoner van Koornhorst. Vanwege onderzoeken in het AMC heeft deze bewoner de komende 2 weken geen tijd om verder te praten over de vervuiling rondom Koornhorst.

Diverse bewoners uit de Kbuurt geven mij bemoedigende, motiverende en ondersteunende reacties op mijn opruimactie.

PS: er is geen enkele prullenbak in de omgeving van Koornhorst te bekennen ….

Geplaatst in Geen categorie | 39 reacties

Een tijd van Empathie

Na lange tijd ben ik weer eens een boek aan het lezen. Frans de Waal schreef ‘Een tijd voor Empathie’. Subtitel: ‘Wat de Natuur ons leert voor een betere samenleving’. Op weg naar mijn vaste koffieadres kom ik langs het Amstelstation. En daar staat nu al weer geruime tijd een Bibliotheek-kast. Uit die bibliotheek-kast heb ik dit boek gepakt.

In het boek lees ik een citaat van Martin Hoffman uit 1981 spreekt mij aan. Empathie zou zich wel eens ongeëvenaard goed kunnen lenen voor het overbruggen van de kloof tussen egoisme en altruisme, aangezien ze de eigenschap bezit om andermans ongeluk in jouw gevoel van verdriet om te zetten.

Op alle mogelijke onderwerpen zijn er conflicten en meningsverschillen ontstaan. Argumenten worden over en weer geschreeuwd, maar ook vooral niet verstaan. Het niet gezien en niet gehoord worden is bij steeds meer mensen het grootste ongenoegen.

De titel en de subtitel van het boek van Frans de Waal spreken mij aan. Het citaat van Martin Hoffman vind ik nog duidelijker. Waarbij ik wil constateren dat er al geruime tijd te weinig empathie aanwezig is in de Nederlandse Samenleving.

Geplaatst in Geen categorie | 29 reacties

Een nieuwe uitdaging

Bij mijn laatste zwerfvuil rondje langs de Kantershofstraat vond ik een biljet van 20 euro. Langer dan een jaar loop ik nu dagelijks van Kantershof 1 naar Kantershof 63. Niet alleen het bankbiljet was een prettige opsteker. Maar dat mijn buren nu ook zelf hun vuurwerkafval hebben opgeruimd doet mij goed. ( Dat er een vuurwerkverbod is hebben mijn buren nog niet begrepen. ) Kortom dagelijks zwerfvuil verwijderen helpt!

Begin vorig jaar zijn zo’n 30 Kantershoffers een maandelijkse opruimactie gestart. De groep is de ene keer iets groter. De andere keer zijn er wat afvallers. Maar terugkerende opmerkingen zijn er. Het helpt de wijk wordt schoner. Ik doe tussendoor een extra rondje.

Maar nu mijn nieuwe uitdaging. De omgeving van het seniorencomplex Koornhorst is op dit moment de smerigste plek van de K-buurt. Mijn stelling is dat het verdriet achter de voordeuren te zien is aan de rotzooi rondom de voordeuren. Besmuikt en stiekem wordt er gesproken over de problemen binnen Koornhorst. Prostitutie, dealen, alcoholisme zijn hierin de terugkerende onderwerpen.

De verhuurder, Maatschappelijk Werk, Verslavingszorg en Handhaving kunnen/moeten deze problemen binnen het complex aanpakken!

Maar met een dagelijks rondje met een vuilniszak kan ik proberen de vervuiling rondom Koornhorst aan te pakken. In Kantershof heb ik ongeveer 30 medestanders gekregen. Koornhorst is voor mijn nu nog een beetje een onneembare vesting. Maar wie weet dat daar ook bewoners willen aansluiten met het opruimen van het zwerfvuil rondom het complex. Nog mooier zou het zijn als ook de Verhuurder, steunpunt Wijkzorg, het Medisch Centrum Koornhorst en de locatie Fysio Holland mee gaan doen.

De door de maaimachines verpulverde bierblikjes zeggen veel. Zoals ook de vele flesjes sterke drank een signaal geven. De auto-onderdelen in het groen kan ik alleen nog niet plaatsen.

Al met al een nieuwe uitdaging!

Geplaatst in Geen categorie | 21 reacties