Muggen en andere verhalen

Na een korte vakantie vraagt mijn buurvrouw angstig naar de symptomen van Malaria. Verhoging en misselijkheid zijn de klachten. Omdat het maar een kort vakantietripje is geweest heeft zij niet de moeite genomen om malariapillen mee te nemen.
Een goede vriend  vertelt mij dat zijn huwelijk op springen heeft gestaan tijdens hun tocht door West-Afrika. Hij slikte weer wel de benodigde malariapillen. Maar werd er een zeer irritant mannetje van.
Als ik dit toevallig aan een van mijn jonge collega’s vertel legt hij uit dat hij op jongere leeftijd netjes de benodigde malariapillen heeft geslikt. Maar dat hij ook elke ochtend een pluk haren uit zijn hoofd trok bij het opstaan.
Mijn gezellige buurvrouw is uiteindelijk bevallen van een geweldig tweeling. Geen Malaria maar zwanger was de clou van haar misselijkheid!
Door het recyclen van autobanden liggen er over de hele wereld verspreid stapels met oude autobanden. Met vrachtschepen  worden die autobanden vervoerd naar opslagplaatsen en verwerkingsfabrieken. Soms wordt er nieuw profiel opgemaakt. Soms wordt het staal en rubber gescheiden en hergebruikt.
In de banden verzamelt zich regenwater. En daar leggen allerlei muggen weer hun eitjes. Door de warmte binnen in de banden groeien de muggenlarven prima op.
De verspreiding van de muggenpopulaties over de hele wereld gaat dus via de autobanden. Maar de verspreiding van algemene tropische en zeldzame ziekten gebeurt nu ook via deze oude autobanden.
Een muggensteek heeft ‘s morgen niet een etiketje met de soortnaam van de mug of de benodigde medicijnen voor de opgelopen besmetting.
Alle grote bloeddorstige vleeseters heeft de mens bijna allemaal uitgeroeid.
Maar een  bescherming voor vervelende of dodelijke ziekten die door een irritante mug verspreidt worden is minder eenvoudig geworden.
Geplaatst in Biologie, gezondheid, Natuur | Tags: , , | 19 reacties

Hadrianus Wal

Door mijn Schotse ex heb ik een beetje kunnen kennismaken met het eigenzinnige en eigenwijze karakter van de Schotten. De trots en koppigheid maakten onze relatie niet altijd even makkelijk. De Nobelprijswinnaars uit Schotland noemde zij graag. Maar ook de wens om onafhankelijk te zijn was een van haar geliefde gespreksonderwerpen. Dat de Engelsen staan en stonden voor alle tegenslagen van Schotland werd daarbij herhaaldelijk genoemd.

Rond het begin van onze jaartelling hebben de Romeinen een eerste Europese Rijk bevochten. Engeland was een van de Noordelijkste gebieden binnen dit Europese Rijk. De Schotse Volken hadden toen niet zo’n positieve naam bij de Romeinen. Eerst heeft Hadrianus en daarna heeft Antonius Pius op de Noordelijke grens van hun Europese Rijk een stevige wal en/of muur gebouwd. Lucius Septimius Severus verbeterde later de Hadrianus Muur. De Muur van Antonius werd door Lucius Septimius Severus ook weer opnieuw in gebruik genomen. De krijgshaftige volken uit het toenmalige Schotland werden door deze muren en de Romeinse grensgarnizoenen buiten het Romeinse Rijk gehouden.

De haat tegen de Engelsen is in de loop der eeuwen bij de Engelsen niet minder geworden. Alle tegenslagen voor Schotland krijgen of een oorzaak in Londen of is door de Engelsen veroorzaakt.

Op zo’n zelfde manier heb ik de discussie van Brexit gevolgd. Tegenslagen of rampen hebben of een oorzaak in Brussel en/of de Europese Unie.

Nu gaat Brittannië uit de Europese Unie. Tijdens de onderhandelingen zal blijken dat de huidige wereldeconomie zo verweven is dat er voor alles regels en afspraken nodig zijn. Twee jaar heeft men de tijd om nieuwe regels te bedenken en nieuwe afspraken te maken.

Ik ben benieuwd of tijdens dit proces Schotland haar onafhankelijkheid terug krijgt. Nog leuker zal ik het vinden als Schotland dan opnieuw onderdeel wordt van de Europese Unie. De oude Muur van Hadrianus en de Muur van Antonius krijgen dan een symbolische omgedraaide functie. Schotland onderdeel van Europa. Engeland wordt dan bewoond door de onafhankelijke barbaren die iets onmogelijks terug in de tijd proberen te verwezenlijken.

Misschien dat er tijdens de komende onderhandelingen toch nog een penicilline te bedenken is voor de onderbuik gevoelens van de kiezers en politici? Samenwerking levert in mijn ogen meer op dan terechte of onterechte haatgevoelens.

In 1928 ontdekte de Schotse wetenschapper Alexander Fleming bij toeval penicilline. Zal er bijna 100 jaar later toch nog een antibioticum te vinden zijn voor de Britse xenofobie?

https://nl.wikipedia.org/wiki/Muur_van_Hadrianus

https://nl.wikipedia.org/wiki/Muur_van_Antoninus

 

Geplaatst in Geen categorie, Politiek | Tags: , , , | 19 reacties

De Bokser

De meneer uit dit verhaal noem ik maar even de bokser. Al zal hij weinig met de bokssport hebben. Toch bestaat zijn leven nu vooral uit het opboksen tegen de ziekte Parkinson. De eerste ontmoeting verloopt moeizaam. Alsof ik hem overval met mijn telefoontje. Tijdens onze kennismaking is het gesprek afstandelijk en formeel. Thuis gekomen probeer ik wat informatie over de Ziekte Parkinson op te zoeken.

 

Uiteindelijk maken we een wandelafspraak. Beweging is ook bij de Ziekte Parkinson een goede bezigheid. Meneer geeft aan dat hij last heeft van slechte dagen. Later vertelt hij dat de nachten ook vermoeiend zijn. Ontspannen slapen is er niet bij. Optrekken om een betere slaaphouding te krijgen kost hem veel energie. Vaker is het even opstaan, schuifelend door het huis of een makkelijke houding zoeken op een stoel.

’s Morgens helpt de thuishulp met het opstaan en aankleden. Door de drukte bij de thuishulp is dit soms pas tegen de middag. Wij spreken af dat ik aan het einde van de middag langs kom om een rondje te lopen.

Het lopen gaat soms goed, maar vaker valt het tegen. Hoewel de frisse lucht gezond is geeft het ook snel blauw aangelopen vingers en een vervelend gevoel. Conditie opbouwen blijft moeizaam.

Toch heb ik respect voor het doorzettingsvermogen van Meneer de Bokser.

Ik blijf hem bewust met Meneer en U aanspreken. Veel leeftijdsverschil is er niet tussen ons tweeën. Ook als meneer met moeite de rits van zijn jasje probeert dicht te maken behoud ik afstand. Niet uit onwil. Maar uit een bewust gekozen beleefde afstand.

Wat moet het lastig zijn om in te veel zaken afhankelijk te zijn. Wat moet het vervelend zijn om steeds meer zaken te moeten overgeven. Met respect kijk ik naar het doorzettingsvermogen van Meneer de Bokser. Graag zou ik dagelijks een loopje met deze Meneer willen maken. Tijdgebrek en andere verplichtingen maken dat wij nu wekelijks een stukje lopen.

Wanneer Meneer de Bokser halverwege een wandeling zijn kopje koffie drinkt en/of een broodje eet dan geniet ik met hem mee. Kleine dingen zijn er altijd te vinden om van te genieten. Of de grote wedstrijd tegen de Ziekte van Parkinson winnaars of verliezers heeft maakt tijdens dat kleine geluksmoment even niet meer uit.

 

http://www.parkinsonnet.nl/parkinson

 

https://www.burennetwerk.nl/

 

Geplaatst in Amsterdam, gezondheid, persoonlijk | Tags: , , | 22 reacties

Bijlmerbios

Bij deze wil ik jullie uitnodigen voor Bijlmerbios 2016 op vrijdag 19, zaterdag 20 en zondag 21 augustus. De Bijlmerbios is net als het voorgaande jaar weer onder het Metrostation Kraaiennest in Amsterdam-ZuidOost.

Smakelijk en muzikaal voorprogramma vanaf 18.00 uur

Bijlmerbios begint elke avond vanaf 18.00 uur met eten, drinken en muziek.
Het eten wordt verzorgd door vier partijen van World of Food, te weten Stick Up Indofood (Indonesisch), John BBQ (Hamburgers, Streetfood, etc) en Goldcoast (Afrikaans/Ghanees), waarbij Caffé La Strada (esspressobar) o.a. zorgt voor de koffie. Daarnaast runnen we een bar en schenkt Kleiburg kloosterbier een speciaal gemaakt zomers bier.
Voor de muzikale omlijsting zorgen EFANY, DJ JOHNSON en DJ MIKEY-D.

Werelds filmprogramma vanaf 21.00 uur
Het filmprogramma begint elke avond vanaf 21.00 uur, waarbij de hoofdfilm vooraf wordt gegaan door een bijzondere voorfilm.

Vrijdag 19 Augustus draait Black (2015).
Black speelt zich af in de Brusselse wijken Matongé en Molenbeek en toont de ontluikende liefde tussen twee mensen, die elkaar niet kunnen weerstaan en tegen de stroming in toch voor elkaar kiezen. De manier waarop het verhaal verteld wordt en de setting waarin het zich afspeelt, is allesbehalve standaard.

Zaterdag 20 augustus draait Race (2016).
Race is een film over Jesse Owens, een van de meest iconische atleten van de afgelopen honderd jaar. Om mee te kunnen doen met de Olympische spelen van 1936 in Berlijn –waar hij zelfs vier gouden medailles weet te winnen– moet hij veel hindernissen overwinnen, waaronder ondubbelzinnig racisme.

Zondag 21 augustus sluiten we het festival af met The Idol (2015).
The Idol is gebaseerd op het leven van de Palestijnse zanger Mohammed Assaf, die Arab Idol won en voor zijn thuisland een symbool van hoop werd. De film is een feelgood movie die een intrigerende en poëtische kijk biedt op het leven van een groep jongeren in de Gazastrook.

De toegang is gratis en er staan stoelen en banken, maar eigen stoelen –en zelfs banken– meenemen is ook toegestaan.

Voor meer informatie volg en like ons op Facebook/Bijlmerbios
We zien uit naar jullie komst!

Met vriendelijke groet,
Hans Meiboom
Mede namens Bijlmerbios team Chidi Nwosu en Hans Mooren

Geplaatst in Amsterdam, eten en drinken | Tags: , | 19 reacties

Knikkerseizoen ?

Wanneer het knikkerseizoen begint weet ik niet meer. maar het volgende filmpje vind ik tijdloos:

Geplaatst in Kinderen, persoonlijk | Tags: | 25 reacties

Fruit delen

Een mooi systeem van fruitplukken wordt in Canada toegepast. Voor sommigen misschien te ver? Zelfs voor mijn trouwe lezeres uit Canada niet direct in de buurt. Toch de moeite waard om onder jullie aandacht te brengen. Het systeem van Fruit Share is overal toe te passen. Misschien dat Nederlandse fruitkwekers hier ook mee aan de slag willen?

Nu hoor ik allen van individuele fruittelers die een pluktuin open stellen. Maar dat kan natuurlijk ruimer en grootschaliger opgezet worden. Voordeel voor de fruitteler zijn natuurlijk de besparing op de oogstkosten. De consument weet door het plukken precies waar het fruit vandaan komt.

Mag ik jullie vragen om eens op de volgende website te kijken?

http://fruitsharesteinbach.ca/

 

Geplaatst in eten en drinken, gezondheid, Natuur | Tags: | 22 reacties

Maartje Hoetjes en Tereza

Maartje Hoetjes is medisch noodhulpcoördinator. In Zuid-Sudan startte zij het hulpproject van Artsen zonder Grenzen in de plaats Leer opnieuw op, nadat het team daar eerder moest evacueren vanwege gevechten in de regio.

In de vroege morgen, met een onverwachte kou in de Zuid-Sudanese steppe, pakken we onze dozen in bij zaklamplicht. Zodra de zon opkomt, gaan we op weg. We gaan op pad om een mobiele kliniek te draaien in een dorp in de regio Leer, waar mensen maandenlang afgesneden zijn van gezondheidszorg.

Wachtenden Als we aankomen, wachten tientallen mensen ons al op. We weten dat het een lange dag gaat worden, en dat we niet alle patiënten kunnen behandelen voordat het weer donker wordt en we daarom weer wegmoeten. Dus we werken snel en efficiënt: één collega start met triage: kijken of er dringende gevallen zijn, één met patiënten onderzoeken, een andere met de apotheek…

Pakketje Uit de verte komt een meisje aanlopen, ik schat haar een jaar of acht. Ze heeft een pakketje in haar armen en een zorgelijke blik in haar ogen. Ze loopt recht op ons af. Ze duwt het pakketje in de handen van mijn collega: het is een zwaar ondervoed meisje, gewikkeld in een dun laken. Haar huid gerimpeld, haar armpjes zo dun als stokjes, haar ogen gesloten en verzonken. Haar ademhaling is bijna onzichtbaar, ze is ijskoud en helemaal stijf. Weer handelen we snel, met medische routine. We warmen het kindje op met een overlevingsdeken van thermische folie, we brengen een infuus in en starten haar op glucose en antibiotica.

Grote zus Tereza Terwijl we bezig zijn, komt via onze vertaalster langzaam het verhaal van de grote zus, die Tereza heet. Het meisje vertelt dat haar zusje de hele nacht op de ijskoude grond heeft gelegen. Ze huilde van de kou, maar behalve het laken en zichzelf, had ze niks om haar zusje warm te houden. Tereza vertelt hoe haar beide ouders door het geweld in de laatste maanden zijn omgekomen. Hoe haar oude oma voor hen zorgde. Maar eergister vertrok oma om voedsel te zoeken, want er was niets meer, helemaal niets. Ze wachtten uren, een dag, een nacht… maar oma kwam niet meer terug.

Mijn hart slaat een slag over

Met een klap in de realiteit Boem. Tereza’s verhaal rukt me uit de medische routine, en ik word even in één klap met mijn beide benen op de Zuid-Sudanese grond, in de realiteit gezet. Ik ken de verhalen van de afgelopen maanden, van wat er is gebeurd in Unity-Staat. Het geweld dat heeft plaatsgevonden, de dorpen die werden aangevallen, zoveel mensen die vermoord werden, de velden verbrand, de vrouwen verkracht. Families die zich verborgen hielden in de moerassen, onderduikend in het water, uit angst. Als Artsen zonder Grenzen hadden we maanden geen toegang tot het gebied.

Geen opgeven Maar de vreselijke verhalen krijgen opeens een gezicht. Tereza, met haar pas acht jaar, die haar kleine zusje probeerde te beschermen, te redden. Die dwars door al het verdriet over haar ouders heen, de zorgen over haar oma, niet opgaf. Die zo gauw de zon weer opkwam met haar kleine zusje in haar armen, kilometers naar de Artsen zonder Grenzen kliniek kwam rennen. Mijn hart slaat een slag over. En ik weet weer even heel goed waarom wij hier zijn, waarom we hier moeten zijn, waarom ik hier ben.

Pindapasta De kliniek draait door. Gedurende de dag zien we meer dan 300 zieke kinderen. Gedurende de dag knapt het kleine zusje van Tereza wonderbaarlijk steeds meer op. Als ze weer op temperatuur is en als de medicijnen hun werk beginnen te doen, is ze zelfs in staat om plumpy’nut te eten, de speciale verrijkte pindapasta waarmee we ondervoede kindjes behandelen.

Kind Terwijl haar zusje opknapt begint Tereza steeds meer te stralen. Het juk van de zorgen is even van haar schouders. Constant komt één van ons even langs om te kijken hoe het met de meiden gaat en ze geniet er zichtbaar van dat er voor haar wordt gezorgd. Ze maakt grapjes, ze is even weer kind.

Mirakel Het eind van de dag brengt nog een miraculeuze verrassing. Tereza, die met haar zusje in een hoekje van de kliniek zit, staat opeens op en begint enthousiast te zwaaien naar een vrouw die komt aanlopen. Het is haar tante van ver. Zij had het nieuws vernomen en is met haar man de meiden komen zoeken. Zij willen de kinderen in hun gezin opnemen. Het kleine zusje van Tereza is stabiel genoeg om ook mee naar huis te gaan, en we vragen hen met haar de volgende week terug te komen voor meer plumpy’nut.

Wanneer de schemer valt pakken wij alle dozen weer in. De familie vertrekt samen, Tereza draait zich om en zwaait met een grote glimlach. En oh, wat ben ik dankbaar voor die glimlach!

Geschreven door: Maartje Hoetjes

 

Geplaatst in gezondheid, Kinderen | Tags: , , | 22 reacties