Bomen over Henk de Boer

Bomen over Henk de Boer

 

Als deelraadslid heeft Henk de Boer over van alles geschreven. Als razende reporter maakte Henk het nieuws in Amsterdam-ZuidOost. Zelfs als er niet te schrijven was dan bedacht Henk gewoon het laatste nieuws. Even terug was in het Parool te lezen dat hij alleen met een handvol sympathisanten een coffeeshop wist tegen te houden.

Tijdens het campagne voeren voor de laatste stadsdeelverkiezingen schreef Henk over de omgezaagde bomen van GroenLinks in Amsterdam-Zuidoost. Het duizendbomen-plan dat door een GroenLinks-portefeuillehouder is opgezet is door Henk nooit beschreven.

Wel heeft hij heftig geprotesteerd tegen het verdwijnen van enkele bomen t.b.v. de ondertunneling van de Gaasperdammerweg. Dat deze verdwenen bomen ruimschoots vervangen worden door nieuwe bomen is door Henk vergeten.

8000 Palen worden in de grond geheid om de auto’s op de Gaasperdammerweg aan het gezicht te onttrekken. Vooral voor de geluidsoverlast en luchtvervuiling is dit een uitkomst voor de bewoners van Amsterdam-ZuidOost. Of de weggebruikers van de A9 op de hoogte zijn van de perfecte ov-verbindingen voor dit traject is nog maar de vraag.

Als ik kijk naar de prachtige aangeplante bomen van het duizendbomen-plan en de compensatie bomen van de Gaasperdammer weg dan zie ik een bomen rijke omgeving. Wie d moeite neemt om hier een wandeling en/of fietstocht te maken zal dat direct beamen.

Met de 8ooo palen voor de ondertunneling van de Gaasperdammerweg vind ik persoonlijk dat autorijder Henk de Boer vooral voor paal staat.

Het duizendbomen plan vond en vind ik prachtig. Over de 8000 heipalen voor de ondertunneling van de Gaassperdammerweg heb ik nog steeds gemengde gevoelens. Voor alle auto’s met alleen een chauffeur zijn er denk ik ook andere oplossingen te bedenken! Henk de Boer is na de verkiezingen met de Noorderzon vetrokken. Dus met hem valt hier jammer genoeg niet meer over te discussieren ….

Geplaatst in Natuur, Politiek, Amsterdam, gezondheid, persoonlijk | Tags: , , | 7 reacties

Een bruisend hart

De K-buurt in Amsterdam-ZuidOost is een jonge buurt. Er wonen veel kinderen. Jaren terug hebben de vrouwen van de toenmalige stadsdeelraad hier al rekening mee gehouden. Op een raadsbreed initiatief is er een Fort Kraaiennest gerealiseerd. Het is een afgesloten maar ook weer vrij toegankelijke speelplaats voor jong en oud.

Jammer genoeg hebben de mannen uit een latere deelraadsperiode de sport&spel-medewerker wegbezuinigd. Zoals ook de EHBO-post met EHBO-kist en telefoon voor noodsituaties zijn verdwenen. De speelplaats is er nog steeds. Kinderen komen er weinig. Moeders missen de bescherming van professionele toezichthouders.

Voor de activiteiten van alle bewoners uit de K-buurt is er een evenementenplein onder het Metrostation Kraaiennest. De markt, kermis en andere feesten kunnen hier plaatsvinden. Alleen komt hier een ambtelijk probleempje te voorschijn. Vergunningen worden niet of tegen te hoge kosten uit gegeven. De oorspronkelijke openbare toilet is verdwenen. De beschikbare stroom- en water- en rioolaansluitingen worden nooit beschikbaar gesteld. Dus extra kosten voor elk evenement.

Dit heeft tot gevolg dat ondanks een parkeerverbod er vooral en hoofdzakelijk auto’s staan op dit mooie en riante evenementenplein. Handhaving voor het parkeerverbod is nooit aanwezig. Al met al blijft dit mooie plein ongebruikt en troosteloos verlaten.
Wie vindt het dan vreemd dat buurt alsnog op een andere plek om een eigen plein gaat vragen?
Ambtenaren en lokale politici maken hierin meer kapot dan wat onze democratie kan verdragen.
Geplaatst in Amsterdam, gezondheid, Kinderen, Politiek | Tags: , | 19 reacties

Groot en klein II

In ruim een eeuw tijd zijn onze landbouwgronden veranderd. Groter en nog groter is nog steeds het devies. De mechanisering, automatisering en industrialisering van de Landbouw heeft ons landschap in haar greep. Ruilverkaveling heeft de bedrijven vooral groter gemaakt.

Rond 1900 waren de landbouwbedrijven kleinschalig en vooral gericht op een optimaal gebruik van de beschikbare grond. De grondsoort, de ligging hoog of laag, de afwatering, het beschikbare water, de vruchtbaarheid met alles werd rekening gehouden. Kennis van generatie op generatie werd benut. Je zou denken waarom dan toch ruilverkavelen? De mechanisering, automatisering en industrialisering leken op een verbetering ….

Zoals de boeren rond de vorige eeuwwisseling van elk lapje grond wisten wat daar het beste groeide, zo willen de boeren nu van de grootste lappen grond het snelste oogsten. De gevolgen voor ons milieu worden gemakshalve maar vergeten. De coöperatieve gedachte achter melkfabrieken, banken en verzekeringen zijn verschoven naar te grote financiële belangen.

De enkele landbouwer die kiest voor een kleinschalige verantwoorde bedrijfsvoering heeft dan naast een andere financiering ook een eigen afzet en klantenkring nodig.

https://boerenenburen.nl/nl

http://vanhavertotgort.nl/

 

 

Geplaatst in Biologie, Geen categorie, Natuur | Tags: | 15 reacties

Op de koffie bij Guylene

Terwijl ik een lekkere cappuccino drink gaat ons gesprek van de hak op de tak. Ik geef een compliment voor haar kapsel en de mooie rozet. Ik vertel dat ik in Bijlmermeer heb geleerd om niet naar het kapsel te kijken van de vrouwen. De volgende keer ziet het kapsel er toch weer totaal anders uit.

Wel geniet ik in het weekend van de mooiste vrouwen met hun prachtige jurken en gewaden. Guylene vertelt dat de kleuren, stoffen en de jurken ook een communicatiemiddel zijn. Guylene komt uit te het Franstalige deel van Kameroen. Waarop ik vraag of zij de traditionele klederdrachten van Marken, Volendam, Urk, Staphorst, Katwijk en Scheveningen kent. Het verliefd, verloofd, getrouwd en weduwe zijn laten deze vrouwen ook met hun kleding zien.

Culturen en tradities lijken dan opeens heel erg op elkaar.

De hardhandige opvoeding van haar moeder is dan opeens ook vergelijkbaar met mijn jeugd. In mijn gedachten voel ik soms nog de mattenklopper of het Spaans rietje op mijn lichaam. Al bedenk ik nu dat het vooral de machteloosheid van mijn moeder is die ik dan voel. Een lastig en dwars kind is tenslotte moeilijk in het gareel te krijgen.

Gelukkig zeggen wij samen, Guylene en ik dat we nu niet meer slaan.

De ene noemt het folklore, de andere noemt het Cultuur, de normen en waarden, gewoontes en gebruiken blijken vaak heel dicht tegen elkaar aan te liggen!

Geplaatst in persoonlijk | Tags: , , | 28 reacties

M53Direct! een voorstel

Het GVB denkt er over om de Metrolijn M53 te knippen.

De M53, Gaasperplaslijn is de oudste metrolijn van Amsterdam. Velen kennen deze Metrolijn van de Nieuwmarktrellen. Anderen kennen deze Metrolijn van de Floriade in 1982. Door capaciteitsproblemen in de Oostbuis wil het GVB deze Metrolijn knippen. Dit betekent dat de M53 niet meer van Gaasperplas naar Amsterdam-CS rijdt. Maar dat de passagiers halverwege op station van der Madeweg moeten overstappen. Of er een directe overstap komt is altijd maar de vraag. Of er voldoende plek is voor de overstappers is ook maar de vraag. Of de geknipte M53 de nieuwe metrostellen behoud is ook maar de vraag.

Het gebied rondom de M53 heeft een revival doorgemaakt van achterstandswijk naar een gewilde woonlocatie. Veel nieuwe bouwlocaties zijn hier juist gepland vanwege de goede OV-verbindingen. Opleidingslocaties en studentencomplexen liggen bewust langs de metrolijn M53. Hotels en de camping bij het eindstation zijn nu al zeer gewild bij toeristen en zakenlui. Deze hotels en camping bieden noodzakelijke werkgelegenheid aan ZuidOosters. Maar zij helpen ook mee om de binnenstad te ontlasten van toeristen. Om bezoekers van Amsterdam uit de auto te krijgen is metrostation Gaasperplas ideaal. Met een nieuwe Parkeren + Reizen (P+R) Gaasperplas aan te leggen wordt het auto verkeer vanuit het Gooi en naar de stad Amsterdam omgeleid naar de succesvolle M53.

Overstappen betekent voor mensen met een beweging- en/of visuele handicap een verslechterde route. Ook voor ouderen en zieken is dit niet goed. Ziekenverzorgers en mantelzorgers die bijvoorbeeld een rolstoel moeten duwen of een blinde of slechtziende begeleiden is overstappen ook een ramp. Hulpverleners die verder weg wonen zullen ook last hebben van ongewisse en/of langere reistijden. Dit zelfde geldt ook voor jongeren die aan hun toekomst werken op een opleiding buiten Amsterdam-ZuidOost. Moeders maken zich zorgen om hun kinderen die ’s avonds laat op een verlaten metrostation moeten wachten op hun aansluiting.

De Oostbuis is indertijd met te weinig capaciteit gebouwd. Daar is niets meer aan te veranderen. Maar door de smart te delen? Misschien kan iedereen dan het voordeel hebben van een directe aansluiting. De M53, de Gaasperplaslijn, de M54, de Geinlijn en M51, de Amstelveenlijn maken alle drie gebruik van de Oostbuis van en naar Amsterdam Centraal. Door deze lijnen om en om een directe verbinding te geven van het beginpunt, Gaasperplas, Gein en Amstelveen-Westwijk naar Amsterdam-Centraal te geven wordt het overstap probleem gedeeld. En geeft het de Metro-gebruikers een keuze.

Voor meer info: M53Direct@gmail.com
facebook M53Direct
YoutubeM53Direct
Geplaatst in Amsterdam, Politiek | Tags: , , | 18 reacties

Afscheid van Bennie

Maggie Ruitenberg (Werkgroep Spoorhoek) schrijft het volgende vandaag op de geboortedag van Bennie plaats ik het op mijn blog.

Verbijsterd, geschokt, verdrietig en boos. Dat zijn wij, bewoners van de Spoorhoek, sinds afgelopen vrijdag duidelijk werd dat Bennie Peters donderdagavond het slachtoffer is geworden van een gruwelijke moordpartij in zijn eigen Hotel Rembrandt in de Patersstraat. Wat er precies gebeurd is, weten we nog niet. Het alarm ging af en toen de politie binnenkwam bleek dat Bennie en de dakloze vrouw die een kamertje bij hem huurde, waren vermoord. Wat de moordenaar, waarschijnlijk een ontsnapte tbs’er, bezielde, moet nog blijken. 

Bennie Peters was op 13 juni 1945 geboren in een noodziekenhuis aan de Velperweg. Voor de oorlog hadden zijn ouders een woning gehuurd aan Patersstraat, dichtbij de Hommelstraat. Toen ze na de evacuatie terugkwamen in Arnhem, konden ze Patersstraat 1 huren, toen nog de helft van een dubbel pand. De meubels die er waren achtergelaten, waaronder een kroonluchter, leverden ze in. Jaren later kwam Bennie erachter dat ze van de joodse familie Nathans waren geweest. Hij was geschokt over de geschiedenis van zijn eigen pand.

Terwijl Bennie’s vader in 1945 een baantje vond als kelner op de Westerbouwing, verdiende zijn moeder wat bij met kostgangers. Zijn vader had op zolder met het hout van de Louvreramen  kamertjes getimmerd voor de pensiongasten. Vaak waren dat mensen die aan de wederopbouw van de stad werkten of in de horeca in de stad optraden. Bennie speelde als kind in het gat voor de deur waar het platgebombardeerde PTT-gebouw had gestaan. Zijn moeder staat voor het hotel op een foto die de beroemde fotografe Emmy Andriesse in de zomer van 1945 maakte.

In zijn jeugd heeft Bennie ook genoten van de bouw van het Rembrandttheater en van alle pensiongasten die aan het Velperplein optraden of anderszins werkten. Hij bleef enig kind en speelde met de kinderen uit de grote gezinnen in de Wiggerstraat en de Jufferstraat. Ze hadden de ruimte in de Manegestraat naast zijn huis, waar toen nog de restanten van de sjieke Arnhemsche Manege stonden. Bennie ging naar de katholieke kleuter- en lagere school op Klarendal en vervolgens naar de LTS.

Na een horecaopleiding in Engeland kwam hij terug naar de Spoorhoek en besloot hij het pension van zijn moeder, inmiddels weduwe, uit te breiden en te verbouwen tot het huidige hotel. Ieder najaar ontving hij Britse gasten die naar Arnhem kwamen voor de Airborne herdenking. Trouwe gasten vulden zijn verzameling hondenbeeldjes aan. In de media is hij de afgelopen dagen ten onrechte afgeschilderd als een zonderlinge, geïsoleerd levende man. Dat is pijnlijk voor wie hem gekend heeft.

Bennie Peters zat vol verhalen over de Spoorhoek van vroeger, maar hij was ook bij de tijd en had oog voor kwaliteit. Hij droeg degelijke Engelse kleren en was vaste klant bij een aantal speciaalzaken in de omgeving. Op zijn zeventigste verjaardag trakteerde hij op gebakjes van Petri.

Nadat hij in de jaren negentig een keer een roofoverval in het hotel had meegemaakt, barricadeerde hij ’s avonds de voordeur van het hotel en schafte hij een alarminstallatie aan. Vermoedelijk deed hij dat op die fatale avond van 23 maart ook.

In 2013 was Bennie Peters een belangrijke informatiebron voor het Spoorboekje. “Kom me nu maar interviewen want misschien begin ik het te vergeten”, zei hij. Desondanks bleef hij actief betrokken bij de ontwikkelingen in de buurt die hem zorgen baarden. In 2015 ging hij mee naar de hoorzitting over het tweerichtingsverkeer door zijn straat vanaf de Apeldoornsestraat. Net als wij hield hij zijn hart vast voor de drukte en de ongelukken die te voorzien waren. Diezelfde zomer werd hij in elkaar geslagen door looddieven die op klaarlichte dag op het dak van zijn garage zaten. Hij herkende een van de daders uit de buurt. Bennie kreeg slachtofferhulp en getuigde voor de rechter, maar de verantwoordelijke draaideurcrimineel kwam niet opdagen.

 

De afgelopen jaren begon Bennie zijn hotelactiviteiten langzaam af te bouwen. Sinds de crisis kreeg hij al voortdurend mensen over de vloer die zijn pand wel wilden kopen, maar hun aanbod beviel hem nog niet. Hij was geen man die het onderste uit de kan wilde, maar het hotel voor een fooi wegdoen was zijn eer te na. De opbrengst had hij bestemd voor de Dierenbescherming. Niet voor niets hing er in de weken voor de verkiezingen een poster van de Partij voor de Dieren voor zijn raam. En als echte natuurliefhebber had hij geregeld dat hij begraven zou worden op natuurbegraafplaats Heidepol.

Op een van de eerste mooie lentedagen van dit jaar werd Bennie’s levenshouding hem en zijn  onbekende logée fataal. Ze werden wreed om het leven gebracht, met de alarminstallatie als enige getuige. Toen donderdagavond langdurig sirenes in de buurt te horen waren, dachten wij eerst nog aan het volgende ernstige ongeluk op de onoverzichtelijke kruising van de Patersstraat en de Apeldoornsestraat. Dat het om Bennie ging, is te erg voor woorden. We zullen hem nooit meer tegenkomen met zijn boodschappentas of met zijn hondjes. Nooit meer zal hij op zijn stoep van de middagzon genieten en ons vrolijk begroeten…

Maggie Ruitenberg, Hans Ansems en Jolanda Keesom

 

 

Geplaatst in persoonlijk | Tags: , , , | 19 reacties

Groot of klein

In mijn leven hebben we in Nederland een aantal Nota’s voor de Ruimtelijke Ordening gekregen. Centraal bedacht en centraal uitgevoerd, kenmerken deze Nota’s zich voor mij vooral in het scheiden van wonen en werken. In dezelfde tijdspanne hebben steeds meer mensen een auto aangeschaft. Of moet ik zeggen dat het filerijden in deze periode is ontstaan? Niet alleen het woon werk verkeer maar het ook het rijden naar evenementen en de vakantiebestemming heeft voor steeds meer asfalt gezorgd.

In de tijd van vooral vervuilende werkplekken is het begrijpelijk dat een schonere en veiligere woonplek gewenst is. De vervuilende werkplekken zijn grotendeels uit Nederland verdwenen. Veel inwoners van de lage lonen landen heb nog wel last van vervuiling …

Nu geeft vooral het filerijden een groot deel van onze vervuiling. Hoewel iedereen in zijn eigen auto rondrijdt geeft het ook nog eens veel andere ergernissen. Vergelijk dat eens met de eerste bermtoeristen!

Recreëren, wonen en werken zijn dus uit elkaar getrokken met steeds bredere wordende asfaltbanen als verbindingslijnen.

Met de decentralisatie naar steeds lagere overheden komt overal een industrieterrein, kantorenpark en winkelcentrum. Of er nu voor de te verwachten winst of leegstand wordt gebouwd maakt weinig uit.

In Amsterdam-ZuidOost wordt nu gekozen van menging van functies. Het moet de leefbaarheid in de woonwijken vergroten en de sociale veiligheid in de kantorenparken vergroten. Wonen en werken mag niet langer gescheiden worden door de spoorlijn. Een oplossing voor de noodlijdende winkelcentra is er alleen nog niet.

De grote asfaltbaan van de Gaasperdammerweg, de A9, is straks onder de grond verdwenen. En zo krijgen we ook nog een groen tunneldak middenin Amsterdam-ZuidOost.

Geplaatst in Amsterdam | Tags: , | 21 reacties